Polskiej sztuki ostatnich 20 lat nie ominęły też skandale. Najbardziej spektakularne - proces Doroty Nieznalskiej, atak na rzeźbę Marizio Cattelana w Zachęcie, zniszczenie pracy "Naziści" Piotra Uklańskiego. Można spojrzeć na nie jako na dowód, że sztuce udało się nadążyć za rzeczywistością, wywołać reakcję, odnieść się do aktualnych problemów, że nie oderwała się ona od życia.

Tak wygląda sukces i zmiana rozłożone na czynniki pierwsze. Ale nie należy popadać w przesadny zachwyt. Polska sztuka cierpi na zauważalną schizofrenię - mamy świetnych artystów, dobrą produkcję artystyczną, ale polskie instytucje sztuki mocno krępuje duch poprzedniej epoki - nie udało się jeszcze zgromadzić i publicznie zaprezentować dużej kolekcji współczesnej sztuki, warszawskie Muzeum Sztuki Nowoczesnej działa w tymczasowej siedzibie, trwają dyskusje, jak podzielić zakres kompetencji między wielkimi galeriami, które dublują swoje działania. Teraz przyjdzie jej się z tymi duchami ostatecznie zmierzyć.