Jeszcze nie minął szum po odsłonięciu „Wielokropka” nad ulicą Chłodną, a już na placu Konstytucji pojawiła się kolejna instalacja – „W środku lato”. Karolina Beguła serwuje publiczności odrobinę szaleństwa, czy jak chcą niektórzy, raju. Do kontenera można wejść i zapomnieć o tym, że jesteśmy w sercu metropolii na północy Europy, w apogeum mroźnej zimy. W środku kubika panuje wakacyjna temperatura, zaś artystka emituje filmy, nagrywane latem w tej części miasta.

To tylko najnowsze przykłady rzeźb społecznych, realizowanych w Warszawie. Wbrew obiegowej opinii ten desant sztuki nie wynika z możliwości finansowych tutejszego magistratu, większych niż jakiegokolwiek miasta nad Wisłą i Odrą. Nie o pieniądze tu chodzi, lecz o bardziej niż gdzie indziej atrakcyjną dla artystów przestrzeń. Warszawa, miasto, któremu amputowano podczas wojny i w epoce PRL materialną i duchową tożsamość, jest ciągle miejscem niezabliźnionych ran. Na tym pulsującym, generującym największym w kraju kapitał ludzki, biznesowy czy artystyczny organizmie twórcy dokonują operacji. Nierzadko bez znieczulenia, jak Paweł Althamer, którego za pomnik praskiego menela bezpardonowo zaatakował jeden z tabloidów.

Artyści rzeźbią w naszej mentalności. Wychodzą ze swoimi pracami wprost w uliczny rejwach, zmuszają przechodniów, przypadkowych odbiorców nieprzywykłych do obcowania ze sztuką poza murami muzeów, galerii i telewizji. Rzeźbią też w mentalności urzędników, co chyba jest jeszcze trudniejsze. W dziedzinie rzeźb plenerowych w przestrzeni publicznej jeszcze niedawno Warszawa była odpychającym monolitem.