Grał u największych europejskich reżyserów. Alain Delon zasłynął dzięki rolom przystojnych, pociągających, ale perwersyjnie złych mężczyzn. W 1995 roku podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie otrzymał honorowego Złotego Lwa.

Delon miał burzliwe dzieciństwo. Jego rodzice, Fabien i Édith, rozwiedli się. Alain został wysłany do katolickiej szkoły z internatem, z której wkrótce został wydalony za naganne zachowanie. Kiedy miał 17 lat wstąpił do armii. Był spadochroniarzem w Indochinach. Po powrocie do Francji zaprzyjaźnił się z młodym aktorem Jean-Claude Brialy, który zaprosił go na Festiwal Filmowy w Cannes w 1957 roku. Podczas owej imprezy kilku reżyserów i producentów zwróciło uwagę na przystojnego, tajemniczego naturszczyka.

Zadebiutował niewielką rolą w filmie "Kiedy wmiesza się kobieta" (1957) Yvesa Allégreta. W 1958 roku zagrał pierwszoplanową rolę u boku Romy Schneider w "Christine" Pierre Gaspard-Huita. Początkowo występował w filmach komercyjnych, ale wkrótce zaczął pojawiać się w obrazach największych twórców kinematografii światowej.

W 1960 roku wcielił się w Toma Ripleya alias Philippe Greenleafa w thrillerze René Clémenta "W pełnym słońcu". Wystąpił w trzech innych filmach Clémenta, m.in. w komedii "Co za radość żyć" (1961). W 1960 zagrał również tytułowego bohatera dramatu Luchino Viscontiego "Rocco i jego bracia". Dwa lata później Visconti zaangażował go do roli Tancredi Falconeri w "Lamparcie". W owym czasie wystąpił także w "Zaćmieniu" (1962) Michelangelo Antonioniego.