Długie, statyczne ujęcia. Ograniczone do minimum dialogi. Emocje odzwierciedlane spojrzeniami, drobnymi gestami, ruchem. Kino Semiha Kaplanoglu opowiada życie bez niepotrzebnej ekspresji, melancholijnie, spokojnie. "Używam małej liczby cięć, żeby ukazać czyste sceny, bez żadnej przerwy. (...) Chcę moimi filmami przedstawić pełną wartość czasu" – mówił turecki reżyser w jednym z wywiadów. Od razu rzucają się w oczy pięknie skomponowane kadry. Kaplanoglu ukończył studia malarskie (ze specjalizacją filmową) na Uniwersytecie 9 Lipca w Izmirze. Do obrazu przykłada więc wielką wagę, zwłaszcza gdy – jak w najnowszym filmie "Miód" – jego bohaterowie żyją w swoistym zespoleniu z naturą, która ich otacza.

"Miód" wieńczy najważniejsze dzieło Kaplanoglu, trylogię Yusufa. Bohatera wszystkich filmów poznajemy w "Jajku" (2007) – jest już dojrzałym człowiekiem, który wraca do rodzinnej wsi na pogrzeb matki. Powrót uświadamia mu, jak obce stały się dla niego ojczyste strony, ludzie, których nie pamięta, czas, który przeminął.

Chronologicznie "Jajko" jest ostatnim filmem w trylogii. W kolejnym obrazie "Mleko" (2008) obserwujemy Yusufa jako dojrzewającego młodzieńca, odkrywającego, czym jest prawdziwe życie i odpowiedzialność. Wreszcie w "Miodzie" – zasłużenie uhonorowanym na tegorocznym Berlinale Złotym Niedźwiedziem – Yusuf jest małym chłopcem, który musi poradzić sobie z niespodziewaną stratą ojca.