Kiedy ostatni raz zjadła pani mięso?
OLGA TOKARCZUK*: Miesiąc temu. Zostałam poczęstowana zupą z kiełbasą. Nie chciałam odmawiać i robić przykrości gospodarzom.

W kraju schabowego trudno jest być wegetarianką?
Trudno. Wegetarianizm jest w Polsce postrzegany jako dziwactwo. Często podnoszony jest argument, że są ludzie, którzy muszą jeść mięso, bo inaczej chorują. No cóż, ja sama jestem wegetarianką już od wielu lat. Kiedy byłam w ciąży, nie jadłam mięsa i urodziłam zdrowe dziecko. Mój syn ma dziś metr osiemdziesiąt wzrostu, nie uskarża się na choroby i też nie je mięsa. Mówiąc w skrócie, gdyby zaprzestać jedzenia np. wołowiny, to poradzilibyśmy sobie z efektem cieplarnianym i głodem, bo pod uprawy można by przeznaczyć połacie ziemi zajmowane przez pastwiska. Zdumiewające, że wiadomo o tym przynajmniej od połowy lat 80. minionego wieku i nic się nie dzieje.

Dlatego napisała pani kryminał wegetariański?
Ani to kryminał, ani wegetarianizm nie jest jego najważniejszym problemem.

Ale przecież bohaterka wydała myśliwym wojnę.
Hm, nie chciałam z niej zrobić wyłącznie obrończyni zwierząt. To kobieta, która prowadzi krucjatę przeciwko złu. Ma wielki dylemat: chciałaby żyć w praworządnym państwie i respektować jego przepisy, ale została postawiona w sytuacji, kiedy moralnie nie może się pogodzić z obowiązującym prawem. Co obywatel może w takiej sytuacji zrobić? To dylemat, przed którym być może stanie kiedyś każdy z nas.