Akcja powieści dzieje się w Kotlinie Kłodzkiej. To pani miejsce na ziemi?
Zawsze gdy myślę o pisaniu, nasuwają mi się tamte krajobrazy. Pod wieloma względami to niezwykłe miejsce, drugiego takiego w Polsce nie ma. Ciekawe, że Czesi do swojej części tych samych Sudetów mają podobny stosunek. W ten sposób trafiłam na Jaromira Szvejdika, znanego jako Jaromir 99, świetnego czeskiego twórcy komiksów, który zrobił ilustracje do mojej książki. Dostałam jego komiksy i zobaczyłam, że jest ktoś, kto po drugiej stronie granicy operuje tymi sami klimatami, tyle że robi to rysunkami.

Cytuje pani Blake’a, z którego pochodzi też tytuł książki. To ważny dla pani autor?
Dwadzieścia lat temu był bardzo ważny. Zawdzięczam mu dużą część motywacji do nauki angielskiego. Podobała mi się jego buntowniczość, niezależność i absolutnie nieokiełznana wyobraźnia, którą tworzył i zaludniał światy.

To z inspiracji Blakiem pisze pani w tekście niektóre wypowiadane przez bohaterkę słowa wielkimi literami?
Duszejko toczy walkę o amnestię dla patosu, dla poważnego tonu w mówieniu o świecie. U Blake’a podoba mi się mieszanina humoru i sarkazmu, czasami złośliwego, ale także piękna dziecięca powaga, kiedy mówi o rzeczach, które są dla niego naprawdę ważne. Brakuje mi dziś tej powagi. Duże litery to drobny formalny zabieg, który - mam nadzieję - sprawia, że delikatnie potykamy się o słowo i przez ułamek sekundy na nowo przyglądamy się jego znaczeniu.