"Wzgórze Złej Rady"
(oryg. "Har ha-'Eca ha-Ra'a")
Amos Oz
przeł. Agnieszka Jawor-Polak
Wyd. Cyklady 2009
Ocena: 4/6


Amos Oz twierdzi, że najbardziej fascynującą instytucją świata jest rodzina. Szczególnie zaś – nieszczęśliwa rodzina. Bo to właśnie ona stanowi splot tego, co tragiczne i komiczne zarazem, paradoksalne. Oz zna rzecz jak nikt inny – kochające się, szczęśliwe małżeństwo jego rodziców zakończyło się nagłą, samobójczą śmiercią matki. Dla 12-letniego Amosa był to rodzaj traumy, który zaważył na całym jego życiu, także twórczym. Rodzina stała się dla niego tajemnicą i nieustającą inspiracją. Inny wielki temat pisarza to dzieje Izraela i powiązana z nimi historia kształtowania się żydowskiej tożsamości, wyzwalającej się od doświadczenia diaspory na rzecz uczestnictwa w eksperymencie państwotwórczym.

Oba te tematy obecne są już we właśnie wydanym, wczesnym zbiorze opowiadań pisarza „Wzgórze Złej Rady”. Jesteśmy w Jerozolimie lat 40. Kończy się okupacja brytyjska. Po ulicach przechadzają się żołnierze z karabinami. Do miasta ściągają imigranci z całego świata. Miasto wygląda jak wielka poczekalnia – na ulicach stoją szopy, sklecone pospiesznie z desek, w których przybysze wieźli swój dobytek, po podwórkach w mroku ciągną się poszczekiwania bezpańskich psów, na wzgórzach wyją szakale.