Mateusz, jeden z bohaterów pana powieści, jest niespełnionym muzykiem uwielbiającym jazz. Pan lubi jazz?
Daniel Odija: Tak, słucham jazzu – głównie Milesa Davisa, Johna Coltrane’a, Dona Cherry’ego, ale też i wielu innych… Przede wszystkim jednak słucham rocka: od klasycznego po progresywny, od punka po industrial, często też funk i reggae, trochę muzyki eksperymentalnej, ambientu spod znaku Briana Eno, a z muzyki poważnej lubię minimalistów. Naprawdę dużo słucham. W ogóle jestem zakochany w muzyce.

Pytam, bo mam wrażenie, że nie jazz, ale jakiś rodzaj rozdzierającej muzyki poważnej pasowałby jako ilustracja do pana nowej powieści – jest ona bowiem utrzymana w dość posępnej stylistyce. Podobnie jak ostatni film Smarzowskiego „Dom zły”, tak i pana książka jest przesiąknięta śmiercią, złem, pesymizmem. Myśli pan, że można robić sztukę, używając głównie barwy czarnej?
Ja nie robię sztuki. Nie zastanawiam się nad tym, jaka barwa może pasować albo nie pasować. Po prostu życie kreśli sztukę. To życie wyznacza tematy moich książek. Przez pisanie próbuję spokojniej przemyśleć to, z czym się zderzyłem. Nawet jeśli pewne historie są dodane na potrzeby powieści, zawsze wynikają z prawdziwego zdarzenia. Jeszcze jedno: gdybym w życiu skakał z radości, pewnie i książka byłaby radośniejsza. Z drugiej strony zdarzało się, że swoje najśmieszniejsze rzeczy pisałem w smutku. Sam nie wiem… A jeśli chodzi o to, jaka muzyka bardziej pasowałaby do mojej powieści, i że raczej nie jazz – muzyka poważna na zilustrowanie smutku to stereotyp tak ciężki i ograny, że aż mdli. Największą samotność i rozpacz można przeżywać na dyskotece.