Nie bałaś się drugiej książki (powieści "Dzidzia" - przyp.)?

Sylwia Chutnik*: Przy okazji drugiej książki wypracowałam sobie strategię "odczepcie się". Jestem gotowa jej bronić. Kiedy się pisze coś, co nie jest tajemnicą z pamiętnika, a powieścią, która ma być wydana, trzeba mieć twardy tyłek - szczególnie to przydatne w dobie forów internetowych, komentarzy itp.


Obie twoje książki dotykają tematu wojny. Można odnieść wrażenie, że wojna jest twoją obsesją.

Tak, brałam udział w powstaniu i dopadają mnie wspomnienia kombatanckie (śmiech). Poważnie mówiąc, nie wiem, skąd się to bierze. W mojej rodzinie nie ma tradycji powstańczych, nikt mi w powstaniu nie zginął ani nawet nie walczył. Nie wyniosłam więc tego z domu. Wydaje mi się, że to się zaczęło wraz z zainteresowaniem Warszawą, a potem 20-leciem międzywojennym. Interesowałam się powstaniem w getcie i Powstaniem Warszawskim w kontekście Warszawy. Bardzo mnie wkurza, gdy ktoś się podnieca rokiem 1944 oraz uparcie twierdzi, że my wszyscy z "Szarych Szeregów".

Należy odbrązawiać takie mity?

Tak. Bardzo mnie denerwuje ich powielanie, bardzo mnie denerwuje dyskusja: jesteś za powstaniem czy nie? To jest poziom rozmowy o drużynach piłkarskich. Jesteś za powstaniem czy za innym klubem? No nie ma innego klubu. Odchodzę od tych strategii militarnych na rzecz opowieści o tym, jak ta wojenna katastrofa wpłynęła na mieszkańców Warszawy.

I w twoim debiucie, i w "Dzidzi" widać zainteresowanie codziennością, podejście do wielkich tematów od strony małych wydarzeń i z perspektywy kobiecej.

Pojedyncze historie kobiet nadal są odczytywane jako drugorzędne. W podręcznikach historii jest jedna kobieta lub dwie i zawsze to jest czyjaś żona albo Curie-Skłodowska. A i ona miała męża, o którym teraz państwu opowiemy...

Jednak w prozie polskiej nazywanej artystyczną kobiety właśnie robią karierę...

Nie ma kariery pisarskiej, chyba że jesteś Grocholą. Zgadzam się jednak, że to dobry czas dla kobiet. Panuje sprzyjający klimat, ale myśmy to wywalczyły. Cały czas przepychamy się. A nawet jak się przepchniesz, pytają, czy to nie draństwo. Ale powoli tworzy się równowaga.