Podobno to, co aktorzy mówią poza sceną i planem filmowym, należy dzielić przez cztery. Nawet jeśli tylko szósta część dykteryjek, które opowiedział Karolinie Prewęckiej Bohdan Łazuka, jest prawdziwa, to zazdroszczę mu umiejętności obracania rzeczywistości w żart.

Książka iskrzy od anegdot, które w połączeniu z talentem obserwacyjnym pamiętnego odtwórcy roli samego siebie w "Nie lubię poniedziałku" układają się w kronikę artystyczną i towarzyską minionej epoki. Weźmy taki passus – publiczność do dziś pyta aktora, czy we wspomnianej komedii Tadeusza Chmielewskiego na trzeźwo zagrał pijanego, czy faktycznie był po kilku głębszych. Wszyscy, którzy w tamtych czasach pracowali w kinematografii, zgodnie twierdzą, że w tej branży nie wylewało się za kołnierz.

Inna dykteryjka. Pod koniec lat 50., jeszcze jako student szkoły teatralnej, Łazuka spóźnił się na nagranie słuchowiska radiowego o – bagatela – dwie godziny. Reszta aktorów na czele z Ludwikiem Sempolińskim zamierzała zlinczować młokosa, ale ten rozbroił ich błyskotliwym zwischenrufem: "Bardzo przepraszam, ale śnił mi się towarzysz Stalin. Miałem przerwać?".