Co robił jeden z najpopularniejszych dziś brytyjskich pisarzy, kiedy skończył trzydzieści lat? Jego związki się rozpadały, kolejne próby literackie spełzały na niczym, rzucił bezpieczną pracę lektora. Wybrał popularne rozwiązanie problemów – terapię.

Spotkania odbywały się w poniedziałki po południu. Podobno każda sesja zaczynała się od rozluźniającego pytania: "Jak minął panu weekend?". Hornby, kibic londyńskiego klubu Arsenal, odpowiadał albo: "Super, wygraliśmy z Tottenhamem", albo: "Do niczego, przegraliśmy mecz". Po pół roku nastąpiło coś, co można nazwać przełomem w terapii – Hornby zdał sobie sprawę, co w największym stopniu wpływa na jego samopoczucie: futbol. Zaczął pisać o tym książkę. Wydał już wcześniej zbiór esejów o amerykańskiej literaturze, ale to właśnie "Futbolowa gorączka" – rodzaj piłkarskiego pamiętnika, w którym zwierza się ze swojej miłości do piłki nożnej – stała się bestsellerem.

Hornby nie spodziewał się sukcesu: "Myślałem, że wrócę do uczenia angielskiego i będę tego żałował do końca życia".