"Dzięki Bogu pisarze umierają, a z nimi schodzi do grobu ich biografia. Zostajemy sam na sam z ich dziełem" – pisał Jerzy Kosiński. Bardzo się mylił. Historia pokazuje, że najczęściej w zbiorowej pamięci zostają ci twórcy, których można ubrać w zbiór pikantnych anegdot. Głośni pisarze są w połowie rozreklamowani przez biografię, w połowie przez talent. Ale nawet i na tym tle przypadek Kosińskiego jest wyjątkowy. Bo im częściej się jego literackie zdolności deprecjonuje, tym głębiej wchodzi się w niezwykłą historię jego życia. Historię utkaną z domysłów, znaków zapytania, mistyfikacji.

„Larvatus prodeo” – „chodzę w przebraniu”. Takie było motto Kosińskiego. Przyklejano mu łatki: genialnego pisarza, wielkiego kłamcy, prowokatora, króla życia tarzającego się w perwersji. Po 20 latach od śmierci pisarza, choć mamy za sobą liczne próby rozszyfrowania jego złożonej tożsamości (m.in. książkę "Jerzy Kosiński. Biografia" Jamesa P. Sloana czy "Czarnego ptasiora" Joanny Siedleckiej), wciąż niewiele o nim wiadomo.

Janusz Głowacki także przyznaje, że życie Kosińskiego tylko pozornie wydaje się świetnym materiałem filmowym czy literackim. W istocie, im dalej zapuścimy się w pełen sprzeczności i tajemnic świat artysty, tym więcej napotkamy znaków zapytania. Pewnie dlatego autor "Antygony w Nowym Jorku" postanowił napisać powieść, w której epizody z życia scenarzysty piszącego na zamówienie scenariusz o Kosińskim przeplatają się z fragmentami scen z tej filmowej noweli – owo mnożenie wątków i nakładanie na siebie różnych warstw rzeczywistości powoduje, że wszystko traci realny kształt i staje się jednym wielkim domniemaniem.