Norman Davies to historyk nietypowy. Specjalista od niekonwencjonalnych syntez. Erudyta, który – podobnie jak Umberto Eco – zrozumiał, jak działa rynek kultury popularnej. Niestrudzony popularyzator. Człowiek, który umie zaoferować wiedzę o przeszłości w formie atrakcyjnej, niemal literackiej narracji. Jeśli dodamy do tego zestawu jego niekłamaną sympatię dla Polski, to nic dziwnego, że został u nas obwołany gwiazdą. Każda jego książka jest na naszym rynku wydarzeniem – i to w pewnym sensie fenomen, bo Davies wcale nie pisze o sprawach prostych. I wcale nie używa do tego prostych środków. Sukces Brytyjczyka jest tak naprawdę laurką dla polskiej inteligencji – nie sądzę, by nabywcy jego książek wyłącznie murowali sobie nimi półki. Te błyskotliwe dzieła są przecież czytane i dyskutowane.

Nowa pozycja w dorobku Daviesa – jej światowa premiera w polskim przekładzie miała miejsce przed tygodniem – to może być jednak wyzwanie nawet dla wielbicieli talentu historyka. „Zaginione królestwa” bowiem (ponad 800 stron drobnym drukiem) nie próbują się podobać. Autor "Bożego igrzyska" postanowił detalicznie pochylić się nad kwestią tego, co w powszechnie dostępnej literaturze historycznej jest przeważnie pomijane albo ideologicznie zniekształcone. Wiadomo – historię piszą zwycięzcy. Davies w kilkunastu błyskotliwych esejach pisze natomiast dzieje tych, którzy przegrali. Przegrali nie tylko w sensie politycznym czy materialnym, lecz także kulturowym: pamięć potomnych przetrawiła ich i wypluła