Ostatnio zagrała pani ponad dwa lata temu w „Tereminie” Artura Tyszkiewicza. Skąd ta przerwa?
Monika Krzywkowska: Nie zawsze aktorzy mają wpływ na to, jak często grają. Dobór repertuaru, obsady do kolejnych spektakli – to nasz pech lub szczęście. Ostatnio we Współczesnym odbyło się kilka świetnych premier, ale albo bez ról kobiecych, albo z rolami nie dla mnie – miałam pecha. Nieskromnie myślę jednak, że mam w tym teatrze całkiem nieźle. Czuję się doceniana przez dyrekcję i reżyserów.

W jednym z wywiadów powiedziała pani, że teatr to terapia. Na czym to u aktora polega?
Po pierwsze, u mnie odbywa się to na polu towarzyskim. Przychodzi się tutaj – do ludzi, z którymi przebywa się godzinę przed spektaklem. Można z kolegami obśmiać swój dzień, problemy, zdarzenia. A po drugie, terapią jest możliwość grania. Koleżanka z teatru, Stasia Celińska powiedziała kiedyś, że będąc młodą aktorką, usłyszała od starszej koleżanki „Dziecko, w życiu musisz grać, a na scenie możesz pobyć sobą”. W czasie pracy nad spektaklem można zbadać swoje uczucia, czasem przykre przeżycia. To, że gra się sobą i ciągle pobudza emocje jest trudne i męczące, ale dzięki temu one mają szansę się wydostać i pomóc w pracy nad rolą. Nie mówię oczywiście o wybebeszaniu się na scenie, bo to widz natychmiast odczuje. Ale o umiejętności korzystania ze swoich doświadczeń, by powiedzieć coś prawdziwego.