PLUSY

Firma: Narodowy

Po raz pierwszy od zakończenia dyrekcji Jerzego Grzegorzewskiego mam pewność, że warszawska scena narodowa osiągnęła poziom, jakiego zawsze jej życzyliśmy. Dyrektor Jan Englert stawia na szlachetny eklektyzm (co nie oznacza obniżenia repertuarowej poprzeczki) oraz dialog artystów różnych pokoleń, stylów i estetyk. Rok 2009 rozpoczęło pęknięte, lecz nie do zlekceważenia przedstawienie „Wiele hałasu o nic” Szekspira w reżyserii Macieja Prusa, a potem było już tylko lepiej. Agnieszka Glińska odkurzyła „Lekkomyślną siostrę” Perzyńskiego, nasycając spektakl humorem i goryczą. I przyszła pora na dwa arcydzieła, oba na przeciwległych biegunach teatralnej planety. Odkryta dla nas dopiero „Umowa” Marivaux dzięki fantastycznej reżyserii Jacquesa Lassalle'a oraz genialnemu przekładowi Jerzego Radziwiłowicza (nie wspominając o aktorstwie wszystkich wykonawców) ukazała swe współczesne ostrze. „Marat/Sade” Weissa w inscenizacji Mai Kleczewskiej był natomiast propozycją teatru przyszłości – widowiskiem morderczym, nie dającym szans na złapanie oddechu. Rok w Narodowym zakończyło przenikliwe „Tango” Mrożka w reżyserii Jerzego Jarockiego – poruszająca koda jego twórczości. Oby tylko Narodowy utrzymał taki poziom.