Na scenie ma do dyspozycji tylko staromodny mikrofon. Nawet przez moment nie próbuje udawać bohatera tekstu Wyrypajewa. Wchodzi na scenę w lekko ozdobnej sukni, na którą narzuca prostą marynarką. Mówi zdania swego monologu na niemal jednym oddechu, nadając im melodię dziwnego wschodniego zaśpiewu. Wrażenie jest piorunujące, bowiem „Lipiec” obudowany poetyckimi mimo wszystko zwrotami przetykanymi najbardziej wyszukanymi wulgaryzmami, zaczyna brzmieć w jej ustach jak poezja prawdziwa – chora do trzewi, a jednocześnie jakoś nierzeczywista. Podobnie niedotykalna i niezbrukana najmocniejszymi słowami wydaje się być w tej roli Karolina Gruszka. Ze słów i ponad słowami Wyrypajewa buduje własny świat. Nie umiem powiedzieć, jak samym głosem i wytrzymanym do końca gestem to robi. Aktorstwo Gruszki w „Lipcu” zdaje się całkiem osobnym zjawiskiem, na polskich scenach przynajmniej nie mam dla niego właściwego porównania. I nie potrafię wyobrazić sobie tekstu Wyrypajewa w innym wykonaniu.