"Merlin"
Tadeusz Słobodzianek
Reżyseria Ondrej Spisak
Laboratorium Dramatu w Warszawie
Premiera 15 stycznia
Ocena: 5/6


To jest ten sam, a jednak inny spektakl. Scenografia i kostiumy pozostały bez zmian, no ale wtedy grano dramat Tadeusza Słobodzianka na Scenie przy Wierzbowej, a zatem w dającej znacznie większe możliwości przestrzeni. Sala Laboratorium Dramatu wymusza ograniczenia. Jest płytsza, odbiera pole manewru. Odnaleźć się w niej spektaklowi zakrojonemu na znacznie szerszą skalę to wcale nie jest łatwa sprawa.

Tekst się nie zmienił. Słobodzianek jest znany z tego, że przygotowuje po kilka wersji swych sztuk, tym razem jednak zostawił wszystko po staremu. Niezmienna pozostała także, o ile mnie pamięć nie myli, partytura scenicznych działań. „Merlin” wciąż robi wrażenie jako widowisko wręcz naładowane energią. Przywodzi na myśl dziką nieokiełznaną ludzko-ludzką mszę.

A jednak jest to zupełnie inna inscenizacja, bo stoją za nią inni aktorzy. W programie obsada jest co prawda podwójna, a czasem i potrójna, ale póki co we wznowieniu inscenizacji Ondreja Spisaka występują wyłącznie nieoglądani przed laty wykonawcy, co ma rzecz jasna znaczenie absolutnie podstawowe. Porównania pomiędzy odtwórcami poszczególnych ról z obu wersji narzucają się same, raz wypadają na korzyść aktorów Narodowego, innym razem artystów z Laboratorium. Mniejsza z tym, choć nie ukrywam, że nie obraziłbym się, gdyby któregoś dnia na Olesińskiej zafundowano nam set z „Merlinem” – pierwotną, a potem obecną obsadę.