Strasznie trudno się z panem umówić na wywiad. Tak bardzo jest pan zajęty?

Jan Peszek: Ciągle pracuję, jestem w rozjazdach. Kalendarz mam zapełniony do 2014 roku.

Koledzy w pańskim wieku raczej wycofują się na pozycje konsumentów, obserwatorów i komentatorów.

Wierzę intuicji, która nigdy mnie nie zawiodła, a teraz podpowiada, że jeszcze nie czas. 1 stycznia rozstaję się z etatem w teatrze. To normalna kolej rzeczy – trzeba zrobić miejsce młodszym kolegom. Nie oznacza to jednak, że żegnam się ze sceną. Będę grał dopóty, dopóki będę dostawał interesujące propozycje. Zawsze tak robiłem, nigdy nie zabiegałem o role.

Biologia nie jest dla pana ograniczeniem w pracy?

Nie mam kompleksów związanych z wiekiem. To, że straciłem grzywkę czy poruszam się nie tyle może wolniej, co pełniej – w życiu i na scenie – nie stanowi dla mnie problemu. A muszę przyznać, że od zawsze byłem wyczulony na biologiczną sferę życia. Fascynację tę wyniosłem z domu. W mojej rodzinie nie hołdowano zakodowanej w katolicyzmie, zwłaszcza polskim, który jest niezwykle ponury, zasadzie "memento mori". Wręcz przeciwnie, zawsze było "memento vivere", pamiętaj, że żyjesz, nie wolno tracić ani chwili.

Życie i człowiek są najwyższymi wartościami, nie można ich zmarnować, trzeba je penetrować, poznawać na wszelkie sposoby. To arcyciekawe zajęcie i mój zawód – jeśli można tak określić aktorstwo, które jest rodzajem doświadczania, pojmowania i przewidywania świata i człowieka – temu służy. Nigdy nie traktowałem aktorstwa jako sposobu na zarabianie pieniędzy, może dlatego, że pochodzę z sytego i bezpiecznego domu, więc nie mam aspiracji udowadniania sobie, że – w sensie materialnym – stać mnie na więcej.