Olenie Leonenko wielokroć się to udaje. „Jesienin” pozwoli jej wyzwolić się z szufladki przeznaczonej tylko dla aktorek śpiewających. Wystarczy posłuchać, z jakim bólem mówi fragmenty „Czarnego człowieka”. Jakby opowiadała własną historię. Najważniejsze jest jednak to, że wieczór w Ateneum nie proponuje taniej hagiografii. Jest wiwisekcją losu. Sznur na szyi, potem Meyerhold, Babel, Majakowski niosący trumnę Jesienina, niedługo później wyrźnięci przez matkę Rosję. Tak miało być. Nie będzie pocieszenia.