Opowieść zaczyna się jeszcze przed wojną, w czasie złotej ery radia i jego gigantycznej roli w upowszechnianiu muzyki. Potem mamy obrazki z czasu okupacji i rozkwit piosenki patriotycznej, żołnierskiej i partyzanckiej. Najciekawsze fragmenty dotyczą estrady powojennej. Michalski przypomina gwiazdy ówczesnego okresu, m.in. Szpilmana, Mirską, Koterbską, Gniatkowskiego oraz oczywiście Mieczysława Fogga.
Osobne miejsce zajmuje w książce historia rodzimego jazzu, zarówno popaździernikowego spod znaku Tyrmanda, jak i tużpowojennego, reaktywowanego przez jazzmanów z II RP. Do tego rozdziały poświęcone wytwórniom płytowym, kabaretom, pieśniom masowym, lansowanej przez władze pseudoludowości.
Teksty ilustrowane są unikalnymi fotografiami. Michalski przekonuje, że nawet w tak siermiężnym i upiornym ustroju Polacy potrafili się bawić i robili to z klasą, o czym świadczy fakt, że wiele tamtych przebojów przetrwało próbę czasu.
Dariusz Michalski, wyd. Iskry
