Marzenia o polskim Hollywood mogą się spełnić w Krakowie. Realizują je na razie filmowcy z Indii. Żeby ściągnąć ekipy z USA, trzeba iść śladem Czechów czy Węgrów i stworzyć im przyjazne warunki ekonomiczne. Entuzjazm nie wystarczy.

Tłumy turystów kłębią się na krakowskim rynku. W stronę Sukiennic przez pełną przechodniów uliczkę przebija się człowiek na wózku inwalidzkim. Nerwowo rozgląda się wokół siebie. Ludzie, widząc wózek, ustępują i tworzą korytarzyk, który niknie zaraz w tłumie. Nagle wózek zatrzymuje się niemal na środku zapełnionego ludźmi rynku. Mężczyzna spogląda w niebo, zamyka oczy i... odpala ładunek wybuchowy ukryty w ubraniu.

Samobójczy atak islamskiego terrorysty? Nie. Filmowa fikcja, wymyślona przez bollywoodzkich scenarzystów, którzy właśnie kręcą w Krakowie zdjęcia do sensacyjnej superprodukcji „Banita” („Mujjahir”) w reżyserii Prashanta Chadha. – To bollywoodzka odpowiedź na „Tożsamość Bourne’a” – mówi Magdalena Sroka, dyrektorka Krakowskiego Biura Festiwalowego. Tak jak w amerykańskim filmie nie zabraknie tu widowiskowych pościgów i dramatycznych zwrotów akcji. Bohater przemierzy Polskę, Niemcy, Maroko i Indie, by ratować ludzkość przed atakiem biologicznym.

W Krakowie powstanie kilka widowiskowych scen superprodukcji. Tytułowy banita będzie m.in. skakał z mostu do barki pływającej po Wiśle i uciekał motorówką przed wrogami. Hinduscy producenci szukali europejskich „egzotycznych” plenerów. I choć do wyboru mieli też czeską Pragę – preferowaną np. przez zachodnich filmowców – zdecydowali się na Kraków.

A to oznacza dla tego miasta zarobek rzędu niemal 2 mln dolarów. Szacuje się, że tyle pieniędzy w ciągu 18 dni zdjęciowych zostawi w Krakowie 50-osobowa ekipa. Takich okazji Polska mogłoby mieć znacznie więcej. Dysponująca wielomilionowymi budżetami branża filmowa mimo kryzysu pozostaje jedną z najprężniej rozwijających się gałęzi gospodarki. Nie tylko w USA, gdzie rynek filmowy jest wart ponad 40 mld dolarów, ale też w Europie. Niestety, w Polsce na przeszkodzie realizacji wielkich międzynarodowych produkcji stoi ciasnota naszych filmowych hal oraz wyjątkowo nieprzyjazny system podatkowy.

Krótki żywot filmowego miasteczka

– To spełnienie długoletnich, nigdy niezrealizowanych dążeń polskich filmowców – cieszył się jeszcze trzy lata temu Andrzej Wajda, gdy w świetle kamer premier Jarosław Kaczyński, minister kultury i dziedzictwa narodowego Kazimierz Michał Ujazdowski oraz minister obrony narodowej Aleksander Szczygło podpisywali porozumienie o budowie polskiego miasteczka filmowego w Nowym Mieście nad Pilicą. Na terenie byłego lotniska wojskowego miało stanąć 10 olbrzymich hal produkcyjnych, minipole golfowe, stadnina koni, korty tenisowe, sztuczny zbiornik wodny i hotel.

Większość ze 100 mln złotych, jakie miała pochłonąć olbrzymia inwestycja, twórcy projektu zamierzali zebrać z unijnych funduszy strukturalnych. Prace planowano zakończyć w 2009 r. Ale szybko okazało się, że radość Wajdy była przedwczesna. Położone 80 km od Warszawy 467-hektarowe lotnisko nadal stoi puste. – Projekt upadł, bo zabrakło politycznej woli do jego zrealizowania. Ministerstwo wykreśliło go z listy priorytetowych inicjatyw – mówi Rafał Jankowski z Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. PISF, który razem ze Stowarzyszeniem Filmowców Polskich stworzył podwaliny planu budowy polskiego Hollywood, nie zamierza już wracać do tego pomysłu.

Marzenia o filmowym miasteczku z prawdziwego zdarzenia – na wzór brytyjskiego studia Pinewood koło Londynu czy czeskiego studia Barrandov w Pradze – odżyły, gdy o swoich planach ponad półtora roku później poinformowała ATM Grupa. Należąca do grona największych producentów telewizyjnych, mająca na koncie m.in. bijący rekordy popularności serial Polsatu „Świat według Kiepskich” czy reality show „Big Brother”, zamierzała wybudować filmowe miasteczko w podwrocławskich Bielanach. Tam mieści się bowiem siedziba firmy i stoi kilka hal wykorzystywanych obecnie do telewizyjnej produkcji ATM.