Jacek Dukaj quot;Wroniec quot;

"Dawno, dawno temu był sobie chłopiec o imieniu Adaś (...). W tamtych czasach nie było komputerów. Nie było Internetu. Czarno-białe telewizory pokazywały dwa programy. Gadali na nich o nudnych sprawach brzydcy panowie. W kinach nie wyświetlano amerykańskich filmów. I nie było muzyki do słuchania z iPodów i komórek. Nie było komórek (...) I pewnej niedzieli - nie było Teleranka" - czytamy w książce Dukaja.

"Wroniec" opowiada o przygodach małego Adasia, któremu w grudniową noc 1981 r. tytułowy Wroniec (czarne, lśniące i straszne ptaszysko) porywa jego tatę, a następnie mamę, babcię, wujka Kazka i siostrzyczkę. Adaś postanawia wraz z sąsiadem, panem Janem Betonem (murarz z wielkich placów budowy PRL wyrabiający 1000 proc. normy) wyruszyć w ogarnięte mrokiem miasto, by ich odnaleźć.

"Dzieci lubią się bać. Jest takie specyficzne uczucie ulgi i komfortu, które uzyskuje dziecko, kiedy potrafi obronić się przed strachem, kiedy znajduje ochronę w objęciach ojca albo przykrywa sobie oczy albo chowa się pod kołderkę. To jest taki specyficzny komfort dzieciństwa, który potem tracimy jako dorośli" - mówił Dukaj, opowiadając o swojej pracy nad książką.