: Ja jestem Kammel w oryginale.
Jedno.
Ale ojciec, gdy się urodził, nazywał się Kammel i wróciliśmy do oryginalnego nazwiska.
Tata jest Kammel, mój 11-letni brat też jest Kammel, chciałem nazywać się tak samo. Nie było w tym nic z gwiazdorstwa.
Oczywiście, że mogli, ale daj Boże, by gwiazdom tylko przez jedno "m" odbijało. Wierzę, że mnie nie odbija i jakoś nikt mi tego nie zarzuca.
W normie.
Nie uwierzy pan. Od szóstego roku życia marzyłem o porsche i kiedy pojawiła się możliwość spełnienia tego marzenia, nie wahałem się ani chwili.
Nie, trochę późno zacząłem myśleć o lataniu i nie odważyłem się jeszcze spróbować. Obiecuję, że nie będę wciskał kitu.
Ooo…
Nie, jeszcze nie. Jakoś nie czuję, żebym się wybierał na tamten świat. Natomiast potrafię o śmierci rozmawiać. Starsi ludzie mnie nauczyli, ich otwartość w tych sprawach jest godna
szacunku. Zabawni są agenci ubezpieczeniowi, którzy unikają słowa "śmierć". Mówią więc "gdyby pan odszedł" lub "gdyby przytrafił się
wypadek". Ja ich wtedy poprawiam i namawiam, by mówili wprost.
Wierzę w reinkarnację i myślę, że każdy z nas żyje kilka razy. Czasami nawet się pocieszam, że jeśli czegoś nie zrobię w tym życiu, uda mi się to nadrobić w następnym. W starej
stolicy Birmy, Bagan, jest ponad trzy i pół tysiąca świątyń budowanych przez bogaczy, którzy w ten sposób starali się uchronić od bycia krewetką w następnym życiu. Wpadłby pan na
to?
Nie i nawet nie byłem na spotkaniu agitacyjnym przed Pałacem Kultury. Mnie zresztą nikt nie chce nawracać ani werbować. Ostatni raz 15 lat temu szturmowano mnie, by porozmawiać o czasopiśmie
"Strażnica".
To wiem, zresztą wtedy jeszcze nie byłem gwiazdą.
Urodziłem się jako katolik, ale nie chodzę do kościoła. Nie mam tęsknot religijnych.
To pytanie stawiam sobie dość często i jest ono motorem moich różnych działań. A co zostanie? Kilka programów telewizyjnych, jedna - jak dotąd - książka, płyty, które nagrałem. Może
komuś zostanie to, co do niego mówiłem, patrząc w obiektyw. Chcę założyć rodzinę i mieć dzieci, więc i one po mnie zostaną.
Kreuję wiele wydarzeń zawodowych. Kiedy zbieramy pieniądze w akcji charytatywnej, to zapraszamy dziennikarzy i fotoreporterów, ale moje prywatne życie jest chronione i pozbawione jakiejkolwiek
kreacji.
Co ja mam na to powiedzieć? Totalna bzdura.
(śmiech) Jedyne narzędzie, jakim dysponuję, jedyny sposób, by sobie z tym radzić, to nie komentować takich doniesień. Nie mam w tej sprawie nic do powiedzenia, bo cóż mógłbym
powiedzieć?
Nie było. Toczy się normalne życie, a praca jest obok.
Dlatego może powinienem tak zareagować, ale z drugiej strony nie chcę wchodzić z nimi w dialog, a już na pewno nie na pięści. Każda próba ingerencji, komentowania tego byłaby
przyspieszaniem efektu śnieżnej kuli, a ja chcę to uciąć.
Moje życie interesuje media, ale to koszt mojej pracy, nie jej część. To cena sławy i życzę wszystkim ludziom na świecie, by tylko takie koszty musieli ponosić!
Możemy, ale tu zatrzymał się mój ojciec i tu są dobre warunki do rozmowy.
Nie było go tydzień temu w Warszawie.
To w ogóle nie ma nic wspólnego z lansem. OK, to jest drogi hotel, ale tu możemy spokojnie porozmawiać, nikt nam nie przeszkadza, nie gapi się na nas. Jak pójdę do pańskiej ulubionej mordowni
za rogiem, to obsiądą nas bywalcy i zaczną poklepywać. Nie pogadamy. A poza tym ja naprawdę nie lubię mordowni, tylko lubię tak jak tutaj!
Nigdy, przenigdy nie sprzedawałem informacji o swoim życiu komukolwiek. Nigdy nie umówiłem się z paparazzi na podstawione zdjęcia typu: "Przyłapaliśmy go na zakupach".
Nigdy! Nie opowiadam o życiu prywatnym.
Udzieliłem jednego takiego wywiadu i tyle. Wzięło się to stąd, że siedzieliśmy z narzeczoną na obiedzie, wszedł fotoreporter, zrobił nam zdjęcia i wybiegł. Zrobiono zbliżenie na palec i
zaczęły się komentarze. Długo nie zajmowałem stanowiska, aż w końcu postanowiłem przeciąć te spekulacje.
Nie, to była chęć załatwienia sprawy jedną wypowiedzią.
Ale mi gigantyczny wywiad! W sprawie moich relacji z narzeczoną mam jasną strategię: milczę, a od czasu do czasu ucinam plotki jedną wypowiedzią. Kilka wywiadów na cztery lata, odkąd
jesteśmy ze sobą związani, to chyba niewiele.
No dobrze, nie całkowicie. Rzeczywiście, było kilka wywiadów na ten temat. Raz w roku udzielam jakiegoś wywiadu "Vivie!", teraz z narzeczoną opowiedzieliśmy o sobie
"Pani" i to cały nasz wkład w szum medialny. Co mam zrobić, że ludzie ciągle się mną interesują?
Nie zabiegam, by gazety o mnie pisały. Ale też czasem zupełnie normalne zachowania są interpretowane idiotycznie. Dzisiaj byłem na Woronicza, bo musiałem komuś oddać pewną rzecz. Ojciec
miał już pięć telefonów z brukowej prasy z pytaniem, czy wracam do telewizji. Inny przykład: odchodząc z TVP, musiałem zmienić numer telefonu, więc wysłałem wszystkim, których miałem w
swojej książce telefonicznej, informację, że to mój nowy numer. Potem przeczytałem, że "Kammel zwolnił tatę" i sam zarządza swoimi sprawami.
To też mogło zostać źle zinterpretowane. Może po prostu chciała powiadomić, że od teraz nazywa się Lis i chce, by tak ją tytułowano? Tym bardziej że - tak jak ja - jest bez stałej pracy
w telewizji i jeżeli chce do niej wrócić, jeżeli chce być osobą publiczną, to jej świętym obowiązkiem jest rozsądne podtrzymywanie zainteresowania swoją osobą.
Tak nie jest!
Mam ochotę zgodzić się z panem w całej rozciągłości, ale to nieprawda! Jak każda osoba publiczna prowadzę pewną grę polegającą na selekcji faktów, na których upublicznienie się
godzę, oraz niekomentowaniu innych.
Nie wiem, nie jestem gejem.
Zadaje pan hipotetyczne pytania, trudno mi wczuć się w taką rolę, bo nie mam takiego stanu ducha, takiej świadomości. Sam pan wie, że ludzi o odmiennej orientacji seksualnej jest w mediach,
jak i w innych środowiskach, sporo i niektórzy to ujawniają, inni nie, a ja to respektuję.
Uważam to za niefortunne i współczuję Justynie, że nie było wokół niej doradcy, który by ją przestrzegł, by tego nie robiła. Pyta pan o moją otwartość. Mówię o sobie tyle, ile
muszę, wolałbym, by ludzie pytali mnie o moją pracę.
Cieszę się, że wreszcie ktoś mnie o to spytał wprost. I wprost odpowiem: tak, mnie to kręci. W studiu telewizyjnym ma pan maksymalnie 300 osób widowni. Na imprezie zamkniętej jest ich tyle
samo. Jeśli potrafi pan przyciągnąć ich uwagę, zainteresować ich, to jest sukces. Taki sam jak w telewizji.
Co ja zrobię, że na telewizji znam się najlepiej?! To lubię i w tym się realizuję. Będę chciał do niej wrócić i zrobię wiele, by to osiągnąć. Spróbuję zarzucać ludzi pomysłami,
inspirować ich, by znaleźć dla siebie miejsce. Jestem fighterem i walczę na tym rynku.
Bo daje błyskawiczną reakcję widza. Jej siła oddziaływania jest absolutnie niezwykła. Chciałbym wyjść na scenę i móc powiedzieć kilka zdań, które rozbawią ludzi, będą
klaskać…
Ale publiczność na festiwalu w Opolu potrafi nieźle przećwiczyć. Jeśli jesteś nieciekawy, masz czerstwe teksty, to leżysz.
Boję się. Uczciwie mówię: boję się. Dlatego szukam pomysłów na nowe programy, staram się nimi zainteresować ludzi. Niemniej mój stan mnie nie frustruje. Każdy wie, kto to jest Clooney,
Cruise czy Travolta, ale nawet ci najwięksi, nawet legendy muszą zabiegać o pracę. Ja też muszę walczyć o swój byt jak każdy inny człowiek.
Jakkolwiek by to interpretować, to walka jest ta sama. I nadal będę ją prowadził. Dla mnie definicja sukcesu w telewizji zamyka się w jednym słowie: instytucja. Chciałbym być człowiekiem
instytucją, realizującym się w tym, na czym znam się najbardziej, czyli dużych programach rozrywkowych.
Pana to żenowało, ale siedem milionów ludzi to oglądało. Jeśli czegoś żałuję, to tego, że za długo prowadziłem "Randkę w ciemno". Zmieniła się telewizja, czasy,
przewalił się "Big Brother" i tamten format był już anachroniczny.
Wtedy, kiedy go brał Grzegorz Miecugow i Martyna Wojciechowska, nie zastanawiałbym się ani chwili.
Tam nie było nic, co budziłoby moje obiekcje.
Przykro mi, że do dzisiaj ponosi konsekwencje tego, co narobiła. Myślę, że jej przykład uchronił wielu innych przed podobnymi rzeczami.
Oczywiście, pewnych rzeczy bym nie zrobił. Pamięta pan pomysł reality show z Holandii, w którym zwycięzca dostaje nerkę do przeszczepu? To okazało się prowokacją mającą zwrócić uwagę
na problem przeszczepów, ale gdyby ktoś serio taki program wymyślił, to nie prowadziłbym go.
Mój sprzeciw budzi też pokazywanie w telewizji egzekucji Saddama Husajna albo w sieci ukamienowania dziewczyny, która zadała się z innowiercą. W takich momentach trafia mnie szlag! Zawsze
chciałbym zadać pytanie: po co to pokazywać? Czego to ma mnie nauczyć? Obudzić we mnie psychopatę, który będzie łaknął więcej takich obrazków?
Ja jestem od rozrywki. Chciałbym mieć wielki, spektakularny program, który idzie w weekend, a poniedziałkowe rozmowy w pracy zaczynają się od tego, co tam było.
A może megawstrząsające?
(śmiech) Niech pan poczeka, muszę sobie zapisać. Powinniśmy się częściej spotykać. A ludzi pociąga nie tylko obciach. Mógłby to być program, w którym znany przed laty wykonawca wraca w
nowym entourage’u, bo dajemy mu nowych aranżerów, stylistów, studio nagraniowe. Dajemy ludziom szczęście, o którym już trochę zapomnieli.
Nie, o jeden program. Po pierwszym odcinku "Przebojowej nocy" zaproponowano mi, bym wszedł do tego programu i podbił jego oglądalność. Postawiłem kilka warunków, chciałem
popracować nad nim i wyglądało na to, że się dogadamy, ale dzień przed spotkaniem w tej sprawie dostałem wypowiedzenie.
Były w niej tendencyjne programy i filmy, ale ja jakoś nie potrafię mówić o telewizji publicznej źle.
Bo to była przez 10 lat moja ukochana firma i chciałbym jeszcze kiedyś pracować w telewizji.
Mam, ale zachowuję je dla siebie, a ludzie nie oczekują, by Kammel mówił im o polityce.
Wchodzę. Ja jestem w tej grupie ludzi, którzy bez względu na ustrój i panującą opcję polityczną kochają robić telewizję. I gdybym mógł robić rasowe widowisko, to bym je robił, bo
choćby nie wiem jak upartyjniono newsy czy publicystykę, to jest zawsze grupa ludzi, którzy oczekują rozrywki, nie polityki.
Jest moim menedżerem, najbliższym partnerem w biznesie. Od pewnego czasu zawsze mi towarzyszy przy udzielaniu wywiadów.
Udzielam ich mało i chcę, żeby były dobre.
Nie, to po prostu dobre, światowe standardy. Różni wielcy ludzie, jak Franz Beckenbauer czy Heidi Klum, też współpracują z rodzicami, którzy są ich menedżerami.
p
Tomasz Kammel, dziennikarz i prezenter telewizyjny. Karierę w mediach rozpoczął od pracy w Muzycznym Radiu FM w Jeleniej Górze. Od 1997 roku był związany z Telewizją Polską, prowadził m.in. "Randkę w ciemno", "Wykrywacz kłamstw", "Teleexpress", pierwszy reality show w TVP - "Miasto marzeń", a także liczne festiwale, m.in. Festiwal Jedynki, Sopot Festival i Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. We wrześniu TVP rozwiązała z nim umowę za "złamanie zapisów kontraktu", czyli występ u konkurencji - prezenter wziął udział w "Tańcu z gwiazdami" i w programie u Kuby Wojewódzkiego.
