Mówisz, że Balladyna była z PGR-u, czyli akcję dramatu przenosicie w niedaleką przeszłość?
Nie osadzamy tej inscenizacji w konkretnym czasie. Ale jestem pewna, że takie Balladyny żyją wśród nas. Ostatnio czytałam artykuł o dziewczynach, które urodziły się w PGR-ach. Teraz przyjeżdżają do Warszawy, próbują się tu zaaklimatyzować, pierwszy raz idą np. do kina. Czują jednak wstyd, że wszyscy wiedzą, że są stamtąd, są gorsze. Podobnie było ze mną, kiedy przyjechałam do Polski. Dziewczyna ze stolicy od urodzenia jest otaczana przez sztuczny świat. A tam… kawa na ławę. Przygotowując się do tej roli, poznałam np. malarstwo Jerzego Dudy-Gracza. Jestem zachwycona, bo w zewnętrznej brzydocie jego postaci odbija się ich brud wewnętrzny. Przeczytałam kiedyś takie zdanie: „wszyscy chcemy walczyć ze złem, ale tak naprawdę nikt z nas nie umie walczyć ze sobą”. Te słowa idealnie czyta się w kontekście „Balladyny” Słowackiego.