Wciąż jesteś w podróży…
Joanna Kulig: Taki zawód. Już się przyzwyczaiłam. Dobrze mieszka mi się w Krakowie, ale czasami ciągnie do Warszawy… W Krakowie prowadzę życie domowe i towarzyskie, a w Warszawie pracuję. Jest w tym jakaś konsekwencja.

Właśnie skończyłaś próbę do „Wassy Żeleznowej”, rzadko wystawianej w Polsce sztuki Gorkiego. Ostatni raz „Wassa” była grana w Teatrze Wybrzeże prawie 30 lat temu.
Pani Krystyna Janda zaproponowała byśmy przeczytali tekst Gorkiegom, jak gdyby po raz pierwszy i wspólnie odkryli jego aktualność. Okazuje się, że Gorki był niezwykle dotkliwy w swoim okrucieństwie, przenikliwy w ukazaniu słabości ludzkich charakterów.

Krystyna Janda zbudowała adaptację „Wassy” na podstawie dwóch wersji dramatu Gorkiego: z 1910 i 1935 roku, oraz z opartego na motywach „Żeleznowej” filmu Gleba Panfiłowa z 1989 roku – „Matka”.
To będzie spektakl o przemocy w rodzinie. Takie dictum usłyszeliśmy na pierwszej próbie. Trochę byłam zdziwiona. Gorki? Przemoc w rodzinie? Ale Krystyna Janda doskonale wie, co robi. Odnalazła u Gorkiego rejestry, które brzmią bardzo współcześnie. Z jednej strony chodzi o desperacką walkę Wassy o przetrwanie jej rodziny, z drugiej – dotykamy całego katalogu społecznych patologii i zwyrodnień.

W „Wassie” grasz Natalię: postać nieprzyjemną, mroczną, tajemniczą…
Początkowo miałam grać Lubę, przeciwieństwo Natalii: niepełnosprawną, autystyczną dziewczynę, chyba najjaśniejszą postać dramatu. Kiedy zaczynałam już „zaprzyjaźniać” się z Lubą, zadzwoniła pani Krystyna Janda z pytaniem: „A co byś powiedziała, gdybym obsadziła cię z twoją siostrą, ale wtedy grałabyś Natalię, a Justyna – Lubę”.