Szwedzka debiutantka Pernille Christensen niby prowokuje tytułem, sugeruje inteligentną grę ze schematami opery mydlanej. Dzieli swój film na niby-odcinki, streszcza poprzednie wydarzenia, zadaje retoryczne pytania, zapowiada możliwe kontynuacje. Ten pomysł nieźle sprawdza się jako zabieg organizujący akcję. Problem w tym, że schemat wypełnia autorka samym mydłem telewizyjnego banału.
Niebanalny jest tylko temat i konfiguracja bohaterów miłosnej intrygi. Do kawalerki w bloku sprowadza się Charlotte, właścicielka dobrze prosperującego salonu kosmetycznego. Po pięciu latach uciekła od narzeczonego - nudnego lekarza Kristiana. Jej sąsiadką jest Weronika, a właściwie Ulryk - kobieta uwięziona w męskim ciele, czekająca na operację zmiany płci. Charlotte zalicza kolejnych facetów, poszukując miłości. Weronika w depresyjnym oczekiwaniu na właściwe ciało świadczy seksualne usługi masochistycznym klientom. Rytuały wzajemnej sąsiedzkiej pomocy powoli zamieniają się w coś więcej. Pojawia się erotyczne przyciąganie, kiełkują nieznane uczucia. Weronika zdradza swój sekret - nigdy z nikim nie była. Charlotte swoją tajemnicę wyjawi dopiero w ostatniej scenie, wyszepcze ją Weronice do ucha.
Christensen jak w telenoweli koi obietnicami, że wszystko będzie dobrze, że te dwie kobiety, które odnalazły się nawzajem będą żyć długo i szczęśliwie. Tymczasem nie znikną przecież ani kulturowe stereotypy, ani społeczne uprzedzenia, ani traumy "złego wychowania", których bohaterki były poniekąd ofiarami. Weronikę odwiedza matka. Nazywa ją jednak Ulrykiem, a przychodzi w tajemnicy przed ojcem, który wyparł się syna, gdy ten zapragnął być córką. Charlotte zaś uparcie odrzuca swój homoseksualizm. Za proste są te wszystkie wyjaśnienia, za łatwe rozwiązania wynikające z dydaktycznej perswazji zachęcającej do odrzucenia konserwatywnych uprzedzeń, przebudowania za ciasnej świadomości. "Telenowela" niczym telenowela tylko udaje życie. Bohaterki niby przekraczają swoje ograniczenia, niby coś odkrywają, ale tak naprawdę są kompletnie nieprawdziwe.
