Początkowo chciałam po prostu śpiewać. Pradawne pieśni sefardyjskie - muzyka mojego dzieciństwa - stanowiły najbardziej oczywisty wybór. Mój ojciec podróżował po
całym Izraelu i nagrywał ostatnich ludowych artystów znających tradycję, która przez całe stulecia przekazywana była ustnie z pokolenia na pokolenie. Zresztą jeszcze w latach 80. nikt w
Izraelu nie traktował jej jako skarbu kultury narodowej. Dopiero dziesięć lat temu stanęliśmy przed realną groźbą wymarcia kultury ladino. Dziś jej pielęgnowanie stało się moją
prawdziwą obsesją, rodzajem świętej misji.
Przez stulecia utrwalił się pewien stereotyp wykonawstwa pieśni sefardyjskich, niekoniecznie tożsamy z oryginałem, który praktykowano w średniowieczu na Półwyspie Iberyjskim. Większość
artystów nagrywanych przez mojego ojca śpiewała w stylu niezwykle oficjalnym, opartym na rejestrze piersiowym oraz operowej manierze. Mnie natomiast zafascynowała nieokiełznana energia
drzemiąca pod niewinną powierzchownością tradycji ladino. Przejęłam od ludowych śpiewaków andaluzyjskich technikę głębokiego śpiewu piersiowego oraz właściwą im żarliwość
emocjonalną, owo słynne „fuego”. Dziś mój styl bywa więc określany jako miks ladino i flamenco, chociaż wielu odnajduje w nim także wpływy muzyki bałkańskiej,
arabskiej, a nawet jazzu.
Taką atmosferę rzeczywiście kreują media, ale na szczęście nie dotyczy to już większości młodych ludzi. Bardzo miło wspominam mój lipcowy występ na Festiwalu Kultury Żydowskiej w
Krakowie. To piękne miasto przepełnione jest tęsknotą za swą wspaniałą, wielokulturową tradycją. Jeszcze nigdzie nie spotkałam się z takim entuzjazmem i zainteresowaniem dla kultury
sefardyjskiej. Po koncercie wielu słuchaczy o czysto polskich korzeniach chciało się ze mną spotkać i porozmawiać. Im pieśni ladino nie kojarzyły się z muzyką dawną czy egzotyczną world
music, lecz z żywą i w przewrotny sposób bliską tradycją.
