Neodarwinowska teoria ewolucji to jeden z najskuteczniejszych, a jednocześnie najsubtelniejszych systemów naukowego wyjaśniania, jakie udało się stworzyć ludzkości. A jednak nadal bywa obiektem ataków – i to zarówno ze strony religijnych fundamentalistów, jak i nobliwych przedstawicieli nauk społecznych.

W atakach fundamentalistów właściwie nie ma nic dziwnego: neodarwinizm potrafi przy badaniu fenomenu pochodzenia i zmienności życia swobodnie obyć się bez pojęcia Boga, a nawet w ogólności bez pojęcia celu, o świętych księgach nie wspominając. Nie posługuje się także moralnością, a co najwyżej bada, czy moralność jako dyspozycja umysłu może mieć wartość przystosowawczą. Trudno o większą rozbieżność i łatwiejszy pretekst do wojny – co zresztą doskonale udowadnia wybitny angielski znawca teorii ewolucji Richard Dawkins, prowokując przy okazji swoich polemistów twierdzeniem, że wiara w Boga to rodzaj psychozy urojeniowej.

Tym się jednak nie będziemy zajmować, bo przypominałoby to roztrząsanie dialogu żaby z długopisem. Dużo ciekawszy wydaje się konflikt między neodarwinizmem a naukami społecznymi.