Wykorzystano nawet dziwne, nieoczywiste utwory muzycznego marginesu ostatnich lat – grup Rdza i Honor. "Solarium, kremy i odpowiednia dieta. Czy to jest kurwa normalne dla faceta? Pedały, pedały" – pluli nienawiścią muzycy Rdzy. A przebojowa pieśń grupy Honor ("Narodowy socjalizm, jedna droga dla kraju"), gdyby nie faszystowski tekst, byłaby utworem kultowym

Meandry polskiej rewolty

Nowohucki koncert spektakl pokazuje pułapkę nonkonformizmu. Można zastygnąć w oporze przeciwko systemowi, ale i zachwycie nad własnym nieprzystosowaniem. Czuj mówi trafnie o meandrach polskiego buntu. Wie, że jest bunt słuszny i niesłuszny, mądry i głupi. W garażowej muzyce odkładały się zawsze pokłady kumulowanej pokoleniowej agresji wobec świata. Tylko że buntowanie się w latach 80. i 90. to już dwie różne bajki. W wolnej Polsce nie ma i nie było wspólnego wroga. Do buntowniczych piosenek wchodziły ekstremizm polityczny i nietolerancja. Swój protest i złość wyśpiewują teraz rasiści, narodowcy, faszyści, homofoby, lewaki i pacyfiści. Co robią starzy punkowi załoganci? Piją, poszli w biznesy, robią teatr.

SIEKIERA! TAŃCE POLSKIE W TONACJI PUNK | Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie | scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj | kostiumy i przestrzeń; Elżbieta Rokita | kierownictwo muzyczne: Aleksander Brzeziński | Premiera: 5 listopada 2010