"Alvin i wiewiórki” to kultowa, przynajmniej w Stanach, kreskówka opowiadająca o zespole tytułowych gryzoni, który odnosi sukcesy w pierwszych latach rozkwitu rock’n’rolla. Pomysł stworzenia aktorskiej wersji serialu narodził się już 10 lat temu. Problem jak przenieść bajkę sprzed 50 lat w obecne realia tak, by nie "trąciła myszką” rozwiązał Jon Vitti. Scenarzysta "Simpsonów” miał za zadanie połączyć tradycyjną rodzinność z przewrotnością i ironią, do której przywykł współczesny widz.
Wiewiórki po tym jak "ścięto” ich leśny dom, trafiają do mieszkania Dave’a (Jason Lee), nieudanego kompozytora, wciąż marzącego o sukcesie. Niestety, w dobie Justina Timberlake’a pisze on piosenki w stylu Joan Baez, nic więc dziwnego, że jego dawny kumpel ze studiów Ian (David Cross), a obecnie właściciel dużego studia nagrań, nieustannie odprawia go z kwitkiem. Dave szybko odkrywa muzyczny talent nowych lokatorów, upatrując w tym od dawna wyczekiwanej szansy. Także Ian wietrzy niezły interes. Niestety, okazuje się ich koncepcje na komercyjne wykorzystanie gryzoni zaczynają się poważnie różnić.
Film Tima Hilla to nic więcej niż kolejna familijna produkcja serwowana w okolicach Bożego Narodzenia. Z jednej strony widzowie dostają rodzinny klimat przywodzący na myśl disneyowskie produkcje - tytułowe wiewiórki to trójka sierot szukająca w Davie namiastki ojca. Swoją drogą jak bardzo samotni muszą być współcześni amerykańscy single, skoro potrzeba aż gadających gryzoni, by obudzić w nich rodzinne potrzeby. Z drugiej, świat show-biznesu jest tu tak groteskowy i przerysowany, że poza pyszną parodią, otrzymujemy także pewien walor edukacyjny. Pochwalić należy porcję kapitalnie przerobionych starych piosenek (część z nich to hity z oryginalnego serialu) i perfekcyjną, łączoną z grą aktorów animację. Ogląda się to miło, ale tylko tym, którzy nie widzieli "Kto wrobił królika Rogera”.
