"Sztuka III RP to ja!". Katarzyna Kozyra oczywiście nigdy czegoś podobnego nie powiedziała. A jednak nie da się mówić o tamtej epoce bez opowiedzenia o Kozyrze, skandalistce, wrogu publicznym, autorce ikonicznych dzieł, marzycielce, artystce, której mnożące się wcielenia łączą się w figurze klasyczki współczesności. Kropką nad i w dotychczasowych burzliwych dziejach kariery Kozyry będzie retrospektywa w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta.

Kozyra stała się najbardziej rozpoznawalną przedstawicielką generacji artystów, którzy weszli do sztuki po 1989 roku – choć była to sława wytykanego palcami wroga publicznego. Była dręczycielką zwierząt, ale również szokującą nową Olimpią, która fotografowała się w pozie kurtyzany Maneta, nago, na szpitalnym łóżku, wystawiając na spojrzenia widzów swoje wyniszczone chemioterapią ciało. Później dała się poznać jako podglądaczka zakradająca się z ukrytą kamerą do publicznej łaźni w Budapeszcie i wreszcie jako przebrana za chłopca, podstępna kobieta ze sztucznym penisem, filmująca niczego niepodejrzewających nagich mężczyzn.