- powiedział PAP dyrektor Ośrodka "Brama Grodzka - Teatr NN" w Lublinie Tomasz Pietrasiewicz, dla którego Rozhin "był legendą". - wyjaśnił Pietrasiewicz dodając, że dla niego to był najważniejszy okres działalności artystycznej Rozhina.
Jak stwierdził, przedstawienia reżyserowane przez Rozhina za każdym razem były ważnymi wydarzeniami w mieście. - ocenił Pietrasiewicz i zwrócił uwagę na silną osobowość Rozhina.
Dziennikarz, krytyk kulinarny i teatrolog Waldemar Sulisz znał Rozhina z czasów jego pracy w Teatrze im. J. Osterwy w Lublinie. - powiedział PAP Sulisz.
"Rozhin miał bardzo dobre wyczucie światła"
Zdaniem Sulisza, Rozhin miał bardzo dobre wyczucie światła i umiejętność patrzenia na kostium przez pryzmat jego oświetlenia. – wspominał.
Maestrię reżyserską Rozhina porównał do stylu Kazimierza Dejmka. - powiedział.
– ocenił dodając, że w opozycji do niego powstawały lubelskie teatry alternatywne, Prowizorium i Grupa Chwilowa. - powiedział Sulisz.
Wyjaśnił, że spektakle Rozhina charakteryzowały: doskonała forma, mocny temat i maksymalnie wyśrubowane, czasem wręcz agresywne środki. - podkreślił.
Wieloletni aktor Teatru im. J. Osterwy w Lublinie Jerzy Rogalski współpracował z Rozhinem w czasie, kiedy kierował on instytucją na przełomie lat 80-tych i 90-tych. Razem pracowali przy spektaklach takich jak m.in. "Mandat" Erdmana, komedią "Czego nie widać" Frayna, "Opera za trzy grosze" Brechta, "Betlejem polskie" Rydla czy "Gałązka rozmarynu" Nowakowskiego. – powiedział PAP Rogalski.
Jego zdaniem, za czasów Rozhina Teatr im. Juliusza Osterwy miał znakomite spektakle i bardzo interesujący repertuar. – wyjaśnił.
Aktor dobrze zapamiętał współpracę z Rozhinem przy sztuce "Iwona, księżniczka Burgunda" Gombrowicza, w której miał zagrać główną rolę, ale nie zgodził się z koncepcją Rozhina. - powiedział dodając, że przy realizacji spektakli Rozhin potrafił być też otwarty na propozycje.
– przyznał.
Andrzej Rozhin - życie
Andrzej Rozhin urodził się 4 maja 1940 r. we Lwowie, skąd razem z rodziną wyjechał ostatnimi transportami do Polski - jak wspominał w relacjach zachowanych w Ośrodku "Brama Grodzka – Teatr NN" – "już w bydlęcych wagonach, bez dobytku, z walizami z jakimiś przedmiotami codziennego użytku".
- wspominał.
Studiował w PWST w Krakowie. Był absolwentem filologii polskiej UMCS w Lublinie.
W 1961 r. założył Akademicki Teatr UMCS GONG 2 (wcześniej GONG 7.30), z którym w latach 1965-74 zrealizował 30 premier wielokrotnie nagradzanych na najważniejszych festiwalach w kraju i za granicą. W latach 1961-1974 był aktorem w Teatrze Lalki i Aktora w Lublinie, występował w Kabarecie "Czart". Był inicjatorem i dyrektorem dziewięciu festiwali Lubelska Wiosna Teatralna.
Przez 20 lat był dyrektorem i kierownikiem artystycznym: Teatru im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim (1974-77), Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie (1977-78), Teatru im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie (1979-81), Teatru Polskiego w Szczecinie (1981-83) i Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie (1985–93).
Reżyserował w teatrach warszawskich: Narodowym, Ateneum, Powszechnym, Popularnym, Ochoty, Rampie, Komedii, Kwadrat, a także na wielu scenach polskich i zagranicznych. Zrealizował ponad 180 przedstawień w teatrze, telewizji, operze i estradzie.
Wystąpił w filmach "Jak żyć" Marcela Łozińskiego i "Aktorzy prowincjonalni" Agnieszki Holland. Działał w Zarządzie i Radzie Programowej Związku Artystów Scen Polskich.
Był autorem i wydawcą książek: "Raport o stanie teatru polskiego", "I Forum Teatr Jutra", "Artyści Scen Polskich w ZASP 1918-2008, Suplement do Księgi Jubileuszowej".
Wielokrotnie nagradzany i odznaczany m.in. Złotą Odznaką Zrzeszenia Studentów Polskich, Złotą Odznaką Zasłużony dla UMCS, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze "Gloria Artis".
Autor: Piotr Nowak
