Jak dodaje, są na to pełne szanse, czego dowodzą zarówno dotychczasowa frekwencja, jak i odbiór "" przez zwiedzających. Wystawa w Tate Modern, będącej najważniejszą w Wielkiej Brytanii i jedną z najważniejszych na świecie galerii sztuki współczesnej, jest pierwszą tak szeroką prezentacją prac Abakanowicz w tym kraju od prawie 50 lat.
Choć to na razie pierwsze tygodnie wystawy - otwarto ją 17 listopada, a potrwa do 21 maja przyszłego roku - Achmadejewa mówi, że reakcje publiczności są niezwykle pozytywne, zarówno tych osób, które nigdy wcześniej nie słyszały o Abakanowicz, jak i tych znających jej twórczość i mających świadomość jej wkładu w sztukę XX wieku.
Duża frekwencja
"" - mówi Achmadejewa.
"" - wskazuje.
Achmadejewa przypomina, że Abakanowicz miała wystawy w Wielkiej Brytanii w latach 70. XX wieku, wśród których należy wymienić zwłaszcza tę w Whitechapel Art Gallery w Londynie w 1975 r., a jej instalacja rzeźbiarska znajduje się w Yorkshire Sculpture Park, więc nie można mówić, że polska artystka jest tu zupełnie nieznana, ale przyznaje, że nie jest tak znana szerszej publiczności, jak powinna być.
Otwartość galerii
"" - mówi.
Dodaje, że wpisuje się to w misję galerii, jaką jest szersze prezentowanie sztuki spoza Europy Zachodniej i Ameryki Północnej, w tym w szczególności tworzonej przez kobiety, i w ramach tej misji kuratorzy wyszukują artystów, którzy nie zawsze są reprezentowani w taki sposób, na jaki zasługują.
Jak opowiada, ziarnem, z którego wyrósł pomysł wystawy było podarowanie Tate Modern w 2009 r. przez Abakanowicz, jeszcze za jej życia, czterech dzieł: "Czerwony Abakan", "Pomarańczowy Abakan", "Plecy" i "Embriologia", będące od tego czasu częścią stałej kolekcji. Zarówno sama Abakanowicz, jak i galeria chciały wówczas bardziej się zaangażować w tę współpracę, ale ostatecznie w Tate Modern konkretniej zaczęto myśleć nad zorganizowaniem wystawy w 2017 r.
"" - opowiada kuratorka.
Wystawa została zorganizowana przy współudziale Instytutu Kultury Polskiej w Londynie.
Magdalena Abakanowicz urodziła się 20 czerwca 1930 r. w Falentach niedaleko Warszawy w rodzinie ziemiańskiej o korzeniach tatarskich. Po maturze w gdyńskiej szkole rozpoczęła studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Sopocie, ale wkrótce przeniosła się do Warszawy na Akademię Sztuk Pięknych. Po studiach tworzyła monumentalne gwasze, pełne dzikich barw, fantastycznych roślin i stworzeń. Szybko jednak odeszła od malarstwa. Zajęła się tkaniną, starając się nadać jej trójwymiarowość.
Od połowy lat 60. tworzyła olbrzymie prace wykonane tradycyjną techniką tkacką z barwionego sizalu, które miały cechy w pełni przestrzenne: jednocześnie rzeźbiarskie i architektoniczne. Abakanowicz starała się w nich pogodzić fascynację miękkim, luźno opadającym płótnem i ekspresją barwy.
Tak tworzone abakany stały się znakiem rozpoznawczym artystki w świecie sztuki. Zaczęto ją cenić za niezwykłą wyobraźnię, oryginalne pomysły i konsekwencję.
W seriach rzeźb z lat 80. i 90. artystka użyła nowych surowców: metalu (głównie brązu, na przykład w seriach: "Tłum z brązu", 1990-91; "Puellae" 1992), drewna, kamienia; sporadycznie też tworzyła prace ceramiczne. W cyklu "Gry wojenne" wykorzystywała pnie i konary starych drzew ściętych przez drogowców.
Lata 80. i następne to także czas tworzenia przez Abakanowicz wielkich realizacji przestrzennych na wolnym powietrzu, m.in. we Włoszech, Izraelu, Niemczech, USA, Korei Południowej, na Litwie. Jedna z największych z nich "Nierozpoznani" - tworzy ją 112 postaci odlanych z żeliwa - znajduje się w poznańskim parku na Cytadeli.
W latach 90. rzeźbiarka, zafascynowana japońskim tańcem butoh, tworzyła choreografie dla tancerzy polskich i japońskich.
W 1956 r. wyszła za mąż za inżyniera Jana Kosmowskiego. Małżeństwo pozostało bezdzietne.
Zmarła 20 kwietnia 2017 roku w Warszawie, w wieku 86 lat.
