Kultura - Teatr

„Kupiec” Mikołaja Reja w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie zapowiadany był jako powrót wybitnego dzieła. Poprzedziły go wykłady wygłaszane w całym kraju, a skończyło się na wystawieniu nie więcej niż paru fragmentów i pytaniu: po co ten lans?

Sądząc po reakcji premierowej publiczności, "Szajba" Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk, którą we wrocławskim Teatrze Polskim wyreżyserował Jan Klata, to farsa dekady. Anarchiczna zabawa w obalanie świętości to w tym przypadku tylko dobrze brzmiące hasło. W istocie bowiem prowokacja Klaty jest bezpieczna, a spektakl przypomina sceniczną wersję "Świata według Kiepskich" - pisze w DZIENNIKU Jacek Wakar.

Bielski "Rewizor" demonstracyjnie nie uwspółcześnia komedii Gogola. Zamiast doraźności reżyser Łukasz Czuj proponuje intelektualną grę. Próbuje odtworzyć radziecką mentalność z lat 30. Karkołomne, ale działa! - pisze w KULTURZE Łukasz Drewniak.

Z lat młodzieńczych pozostał mi w głowie tytuł programu telewizyjnego: "Wódko pozwól żyć". Po obejrzeniu najnowszego spektaklu reżyser Wysockiej chciałoby się zawołać "Barbaro, pozwól pić!". Ale nie ma przebacz - pisze Łukasz Drewniak.

Los do niedawna był dla mnie łaskawy i pozwalał mi uniknąć zapoznawania się ''Niektórymi gatunkami dziewic'' Domana Nowakowskiego. Tak udało mi się przeszwarcować przez niemal dekadę od telewizyjnej prapremiery do premiery w warszawskim Teatrze Kamienica... - pisze w DZIENNIKU Tomasz Mościcki.

Słowacki wielkim poetą był - ten aksjomat naszej polonistyki wyszydzał niegdyś Witold Gombrowicz. Gdyby Gombrowicz teraz zasiadł na widowni krakowskiego Teatru Słowackiego i zobaczył ''Beatrix Cenci'', co ją Maciej Sobociński pokazał niczym ''Tańce z gwiazdami'', zachichotałby jeszcze raz.

Po raz pierwszy premiera spektaklu znanej z występów na kabaretowych scenach Grupy Rafała Kmity odbędzie się w Warszawie. Działający przy krakowskim Teatrze STU zespół pokaże w Capitolu satyrę społeczno-obyczajowej ''Dość!''. Premiera je pierwszej części odbędzie się w poniedziałek. O spektaklu i dotychczasowej działalności Grupy opowiada DZIENNIKOWI jej lider, Rafał Kmita.

Waligórski robi teatr z doskoku i od wielkiego dzwonu. To typ reżysera, który potrzebuje parasola ochronnego, zaufania i komfortu. Ale jak już zacznie, to okazuje się, że ma rękę do współczesnych tekstów, jak mało kto. Tym razem zamknął ze swoimi bohaterami w domu wariatów. Wystawiana w krakowskiej Bagateli sztuka ''I będzie wesele...j'' to jego debiut dramatopisarski.

Na początku bohaterki ”Fotografii” - pociągowych scenek Kamzy i Andermana - ruszały się jak lokomotywa w wierszu Tuwima - ospale. Olśniły dopiero wtedy, gdy zagarniając wyimaginowany przedział i bufet, stacyjkę i cmentarz, wtargnęły w samo życie - pisze Leszek Pułka w KULTURZE.

To było latem 1994 roku. W warszawskim Teatrze Ateneum premiera sztuki Maksyma Gorkiego ''Jegor Bułyczow i inni''. Przedstawienie jak przedstawienie - ani szczególnie dobre, ani karczemnie złe. Znać było niewielkie doświadczenie sceniczne debiutującego w teatrze reżysera. I nie byłoby w tym niczego niezwykłego, gdyby nie fakt, że owym reżyserem był Tadeusz Konwicki, a w tytułowej roli wystąpił Gustaw Holoubek.

Krytycy teatralni DZIENNIKA, Łukasz Drewniak i Jacek Wakar, na marginesie ostatnich głośnych premier, m.in. spektaklu ''T.E.O.R.E.M.A.T.'' Grzegorzy Jarzyny, rozmawiają o sposobach opisywania zjawisk teatralnych i reżyserskich strategiach polskich twórców.

"Bez Sławomira Orzechowskiego i Andrzeja Zielińskiego >Ludzie i anioły< w warszawskim Teatrze Współczesnym byłyby tylko zajmującą i zabawną tragifarsą z życia współczesnej Rosji. Dzięki znakomicie dysponowanym aktorom stają się kursem mistrzowskim, lekcją grania - pisze Jacek Wakar w dodatku "Kultura" DZIENNIKA.

Poznańska „Mykwa” jest jak uderzenie łopatą w głowę. Monika Dobrowlańska przenosi nas w okolice Jedwabnego i patrzy na starych ludzi, którzy żyją z tajemnicą. Starość ze sztuki Rowickiego nie jest ani mądra, ani cicha. Skrywa plugawe myśli i wspomnienia. Pod siwizną i zmarszczkami szukajcie potwora... - pisze w DZIENNIKU Łukasz Drewniak.

''Namiętnościom'' w reżyserii Izabelli Cywińskiej w warszawskim Ateneum, na podstawie dzieł Isaaca Singera, brakuje... namiętności. Spektakl jest bezbarwny, wyciśnięty z emocji i zwyczajnie nudny. O spektaklu pisze Agnieszka Michalak z DZIENNIKA.

Teatr nowych twórców coraz bardziej przypomina działania PR w czasie kryzysu: w druku wypisuje efektowną misję sceny, na internetowym portalu zawiesza błyskotliwe obrazki, lecz w spektaklu realizuje fatalny produkt. Podobnie uczynił Krzysztof Garbaczewski z ''Nirvaną'' we wrocławskim Teatrze Polskim.

Z ''Panien z Wilka'' Tomasz Konina wykroił w Opolu teatr psychologiczny wysokiej próby, a świetne aktorki pokazały wielobarwność kobiecej goryczy. I gdyby tylko nie uległ pokusie operowego rozmachu i upiększania i tak efektownych scen… - pisze w DZIENNIKU Jacek Wakar.

W najnowszym numerze magazynu ''Kultura'' piszemy o spektaklu „Miasto” warszawskiego Teatru Ateneum. Więcej: dobrze piszemy. A chyba nie powinniśmy... Wszak rzeczą naganną jest w dobie kryzysu przedstawienie o człowieku, któremu, jako zauważył Janusz Kowalczyk z ''Rzeczpospolitej'', od dostatku przewraca się w głowie - pisze Jacek Wakar, szef działu Kultura DZIENNIKA.

Patrząc z zachwytem na „Umowę, czyli łajdaka ukaranego” Marivaux, drugie po genialnym „Tartuffie” przedstawienie Jacques’a Lassalle’a na scenie Teatru Narodowego, zastanawiałem się, na ile w nim autor odnalazłby swoją myśl i ducha swoich czasów - o spektaklu pisze Tomasz Mościcki.

- Do sztuki trzeba mieć dystans, nie można się w niej zatracać - twierdził wybitny aktor teatralny i filmowy, Gustaw Holoubek. 6 marca minęła pierwsza rocznica jego śmierci. Publikujemy fragmenty wywiadu z artystą, przeprowadzonego w 2007 roku.

Na scenie barykada ze szpitalnych łóżek. Skryty za nią tłum zdesperowanych obrońców wygraża publiczności od kozich synów i psubratów. Gdzieś mignie zza palisady hełm husarski, przemknie łączniczka z Powstania. Poowijani w bandaże desperaci liczą widzów na palcach: siła ich! Damy radę?