Kultura

"Wielki dzień" Conora McPhersona to opowieść o fajnych chłopcach zaplątanych w niefajne życie. Krakowski spektakl w Bagateli w reżyserii Andrzeja Majczaka nawet nie próbuje być fajny. A szkoda.

Europa Środkowa to koncept paru pięknoduchów, a wcześniej niemiecki pomysł polityczny, pomysł na niemiecką dominację w tym regionie. Niemieckie marzycielstwo, niemiecki romantyzm: zdominować region, który nie istnieje - mówi DZIENNIKOWI Andrzej Stasiuk. Właśnie ukazał się jego nowy dramat "Ciemny las".

Najpopularniejszy młody czeski reżyser Petr Zelenka, przy okazji premiery najnowszego filmu mistrza - "Duchy Goi", pisze prywatną historię Miloša Formana i związanych z nim tęsknot.

O seksie, o tym, jak napisać dobrą książkę, i o różnicach między powieściami przeznaczonymi dla mężczyzn i kobiet - specjalnie dla Czytelników dziennika.pl opowiada autorka światowych bestsellerów, Meg Cabot.

Zamiast skandalu otrzymujemy mroczną historię miłosną z życia współczesnych 40-latków. "Kobieta i mężczyźni" Manueli Gretkowskiej to kawałek niezłej, klasycznie napisanej prozy obyczajowej.

Popularnonaukowe eseje Malcolma Gladwella uznano niemal za prawdę objawioną chyba dlatego, że łatwo przekładają się na gotówkę. Ale czy tego rodzaju wiedza może uczynić nas lepszymi ludźmi?

Fotograf Steve Pyke i pisarz Timothy O'Grady skomponowali przejmującą opowieść o irlandzkich emigrantach. W "Umiałem czytać niebo" proza i zdjęcia tworzą nierozerwalny związek.

W "Krytyce zbrodniczego rozumu" Michaela Gregoria, prawdziwie wirtuozerskim kryminale historycznym, tradycyjne pytanie "kto zabił?" stanowi tylko jedną z niepokojących zagadek. A detektyw prowadzący śledztwo jest równie mroczną postacią, co sam morderca.

Mistrzostwo Christa Bojczewa wyznaczył niezapomniany "Pułkownik Ptak". Na tym tle wystawiona we wrocławskim Teatrze Współczesnym "Orkiestra Titanic" to intelektualna błahostka. Kilka refleksji na temat kloszardów w stylu Harry'ego Pottera po mutacji i na lekkim rauszu.

Niezwykłe zdjęcia Marcina Łobaczewskiego z urodzin w ukraińskim hospicjum dla chorych dla AIDS można oglądać od dziś na wystawie w warszawskiej galerii "Obok ZPAF".

"Religia" zawiedzie zwolenników ambitnej prozy historycznej, a ucieszy tych, którzy lubią dobrze napisane, niezwykle dynamiczne czytadła bez pretensji do oryginalności.

Nie śmiej się dziadku z cudzego wypadku - mówi przysłowie. A jednak dramatyczne perypetie sfrustrowanego bohatera, który ma obsesję na punkcie zapiętego rozporka, w opowiadaniach Daniela Koziarskiego mogą rozbawić do łez. To człowiek, który każdym gestem i słowem sprowadza na siebie kataklizm.

Kir Bułyczow to wybitny kronikarz rosyjskiej prowincji z całą jej absurdalnością, tajemnicą i humorem. Zarazem okrutnej i sentymentalnej. Trzy minipowieści zebrane w "Carskim źródle" to proza wyjątkowo realistyczna.

Strasznie zmęczyła mnie ta książka. Być może o to autorowi chodziło - żebym powoli gasł i wyczerpywał się wraz z nią. Bo "Nagrobek z lastryko" Krzysztofa Vargi jest powieścią o śmierci. I to śmierci pozbawionej nadziei i sensu.

Nie ma większej czytelniczej radości niż historia szwindli. No, chyba że powieść historyczna o szwindlu właśnie. Tytułowy "Szachista" to myślący automat, z którym nikt nie potrafi wygrać w królewskiej grze na dworze Marii Teresy.

"Sekrety sypialni mistrzów kuchni" Irvine'a Welsha to jednocześnie drapieżna współczesna powieść i bajka z morałem. Szkocki mistrz narkotycznych klimatów wyraźnie się starzeje, ale nie traci formy.

Pisarstwo, które uprawia Wiktor Pielewin, dałoby się nazwać postsowieckim gnostycyzmem. "Omon Ra i inne opowieści", zbiór wczesnych utworów pisarza, pokazuje, że Pielewin od początku kariery odczuwał głęboką nieufność wobec rzeczywistości.

Czeski pisarz Jaroslav Rudiš zrobił coś nader niekonwencjonalnego - wypiął się na Pragę. Bezceremonialnie porzucił ją dla Berlina. I napisał bezpretensjonalną, nostalgiczną książkę o pożegnaniu z młodością.

Co mają archiwa Akt Nowych i Instytutu Pamięci Narodowej do spraw teatralnych? Można się o tym przekonać, czytając "Środowisko teatru w okresie stanu wojennego" Daniela Przastka. Mimo zastrzeżeń - warto.

Mamy w Polsce problem z Ibsenem. Czy należy go wystawiać tylko dlatego, że jest Drogim Nieobecnym już od ponad 100 lat? "Dzika kaczka" zrealizowana w krakowskim Teatrze Słowackiego wątpliwości nie rozwiewa.