Kultura - Książki

W ”Low-tech” Michał Olszewski pokazuje, jak łatwo przejść od rozsądnej - zdawałoby się - anarcho-ekologicznej ideologii do niebezpiecznej rewolucji - pisze Maciej Robert w dodatku ”Kultura”.

„Waltenberg” to fascynujący fresk XX wieku. Hedi Kaddour udowodnił, że można napisać monumentalną, nawiązująca do tradycji powieści mieszczańskiej książkę i nie nudzić. Zachwyty zachodniej prasy są jak najbardziej uzasadnione - pisze Cezary Polak w dodatku "Kultura".

Jacek Kaczmarski mawiał ze śmiechem, że ''bardem Solidarności'' został z powodu błędnego odczytania przez publiczność przesłania pieśni ''Mury''. Był zdecydowanie kimś więcej. Był fenomenem polskiej kultury. Przekonuje o tym - nie unikająca kontrowersji, ale sprawiedliwa biografia pieśniarza ''To moja droga'' autorstwa Krzysztofa Gajdy, która w piątą rocznicę śmierci poety trafiła do księgarń.

Eduardo Mendoza bawi się konwencją apokryfu, łącząc go z powiastką filozoficzną i kryminałem. Jego ''Niezwykła podróż Pomponiusza Flatusa'' to uroczy literacki żart. Mendoza nie szuka pretekstu do bluźnierstwa i szargania wartości chrześcijańskich: miał jedynie do opowiedzenia zabawną historyjkę z wątkiem kryminalnym. I opowiedział. Jeszcze jak!

Bardzo osobista. ''Proszę bardzo'' Anda Rottenberg zbudowała na świadomości strat, których nie da się powetować i czasu, którego nie da się cofnąć. Ta książka jest jej literackim debiutem i jako pisarka odnosi zwycięstwo. Jest to jednak triumf tak gorzki, jak gorzki jest ton książki - pisze Stach Szabłowski w DZIENNIKU.

"Nigdy nie wątpiłem w swoje umiejętności. Po prostu wiedziałem, że umiem pisać. Problemy sprawiało mi tylko opracowanie techniki jedzenia w trakcie pisania" - opowiada Cormac McCarthy. Autor mrocznej książki "To nie jest kraj dla starych ludzi" czy ostatnio wydanego w Polsce "Dziecięcia bożego" nie robi sobie zbyt wiele z szumu wokół własnej osoby. Rzadko udziela wywiadów, a od rozmów z kolegami prozaikami woli towarzystwo naukowców.

''Hohaj'' szwedzkiej pisarki Elisabeth Rynell to rzecz tyleż brutalna, co sentymentalna. To lektura przygnębiająca - czasem aż za bardzo. Autorka najpierw buduje wiarygodne portrety bohaterów, by potem zniszczyć je w przypływie piramidalnej chęci destrukcji - o książce, która właśnie ukazała się w Polsce pisze Max Fuzowski z DZIENNIKA.

Nadżib Mahfuz był nie tylko wielkim reformatorem arabskiej literatury, ale przede wszystkim kairczykiem. ''Kamal'', druga część trylogii noblisty o stolicy Egiptu, to kawałek świetnej literatury o tym, jak Kair zmieniał się w XX wieku wraz ze swoimi mieszka.

Jeśli ktoś miał jeszcze jakiekolwiek wątpliwości, że horror może być czymś więcej niż prostą rozrywką, ''Święty Wrocław'' powinien je rozwiać. Nowa powieść Łukasza Orbitowskiego nie tylko autentycznie przeraża, ale jest też - jak zwykle u tego autora - świetną prozą obyczajową.

''Dziecię boże'', wczesna powieść Cormaca McCarthy'ego, jednego z najwybitniejszych współczesnych pisarzy amerykańskich, to przewrotny i brutalny moralitet. A przy tym historia o bezgranicznej samotności. Tylko w magazynie ''Kultura'' DZIENNIKA przed polską premierą przeczytasz fragment dzieła.

Nikt nie potrafi tak jak on wywołać w czytelnikach niepokoju. Łukasz Orbitowski, najlepszy polski autor powieści grozy, opowiada DZIENNIKOWI o fenomenie horroru, miejscu fantastyki i nowej książce ''Święty Wrocław''.

''Z zamkniętymi oczami'', druga z serii powieści o ironicznym adwokacie z Bari, pokazuje, że Europę również stać na doskonały dramat sądowy. Na takie książki się czeka... O dziele Gianrica Carofiglia, które właśnie ukazało się w Polsce, pisze Piotr Kofta z DZIENNIKA.

- Chciałem napisać o akceptacji niepewności i przypadkowości oraz o wyzwoleniu, jakie może taka akceptacja przynieść - mówi Timothy O'Grady, wybitny irlandzko-amerykański prozaik, autor ukazującej się właśnie u nas powieści ''Światło''. DZIENNIK rozmawiał z pisarzem.

Gdyby ze „Światła” oderwać okładkę, można by ulec przekonaniu, że autorem powieści nie jest Irlandczyk, ale Polak. Trudno jednak wyobrazić sobie, aby którykolwiek z rodzimych pisarzy był w stanie spłodzić książkę, w której na historię Polski i jej mieszkańców patrzy się z dystansem, a ponury PRL zostanie wykorzystane jako tło niebanalnej love story.

Najsłynniejszemu francuskiemu uczniakowi stuknął piąty krzyżyk. Urodzinami Mikołajka, bohatera książek spółki Sempe i Goscinny, żyje cała Francja. Z tej okazji ukazał się nowy tom odnalezionych w archiwum opowiadań, a w paryskim merostwie otwarto poświęconą mu wystawę.

"Moje pierwsze życie" to bezpretensjonalna powieść, w której Bodil Malmsten cofa się do czasów własnego dzieciństwa spędzonego w Szwecji. Opowiadając o nim nie boi się wygłaszać banałów. To początkowo może irytować, ale, o dziwo, z czasem zaczyna urzekać.

- Moje pokolenie stało z rozłożonymi rękami i uważało, że wszystko mu się należy. Otwieraliśmy usta, a pieczone kurczaki same do nich wpadały. Nie musieliśmy o nic walczyć, nie chcieliśmy za nic brać odpowiedzialności - wyznała w rozmowie z DZIENNIKIEM popularna szwedzka pisarka Bodil Malmsten, autorka quasi-autobiografii „Moje pierwsze życie”.

Gustaw Holoubek opisał we „Wspomnieniach z niepamięci” świat, który go ukształtował. Nowe wydanie pięknej książki pozwala poczuć jego smak - pisze Jacek Wakar, szef działu Kultura DZIENNIKA.

Tadeusz Konwicki ostatnią swoją książkę, jaką był "Pamflet na siebie", opublikował 13 lat temu. Potem pisarz już konsekwentnie milczał. Nie zmienia tej sytuacji to, że właśnie ukazuje się tom jego tekstów pt. "Wiatr i pył", powstałych na przestrzeni 61 lat, wybranych przez Przemysława Kanieckiego i Tadeusza Lubelskiego.

Pamięć jest jedyną bronią przeciw nicości. A pamięć W.G. Sebalda - wielkiego, błyskotliwego intelektualisty - była prawdziwym dziełem sztuki. Dowodem na to choćby esej podróżny "Pierścienie Saturna".