Kultura - Książki

Kiedy na ekranie telewizora pojawia się wydekoltowana Kasia Cichopek, można od razu zmienić kanał. I odetchnąć, że nie dotknął nas nowy rodzaj zaburzenia psychologicznego - uzależnienia od sław. Medioznawca Wiesław Godzic jednak ostrzega, że zjawiska celebrities nie można ignorować.

Pisał przed laty Jan Kott, wielki znawca teatru: "Niemal wszystkie wielkie tragedie dadzą się opowiedzieć w dwóch, trzech zdaniach". Pisze dziś Tomasz Cyz w zbiorze szkiców o teatrze operowym "Arioso": "To dziwna historia. [...] Żona chce umrzeć, by uratować życie męża, a on nie widzi w tym nic niestosownego (podobnie jak jego starzy rodzice). Dla niej nie ma większej wartości niż jego życie, dla niego liczy się on sam".

Kilkuset młodych artystów zaprezentuje się na V Festiwalu Kultury Dziecięcej, który odbędzie się w dniach 16 - 17 czerwca w Pacanowie.

Marcin Świetlicki to jeden z najważniejszych polskich pisarzy i poetów. W rozmowie z DZIENNIKIEM odpiera zarzuty krytyków, opowiada o swojej najnowszej książce oraz najwcześniejszych lekturowych pasjach, o mentalności mieszkańców Krakowa i Warszawy, a także o zasadniczych różnicach pomiędzy mistrzem i jego twórcą.

Borys Akunin po raz pierwszy rozczarowuje. W "Fantastyce" rosyjski pisarz wyraźnie nie poczuł konwencji.

Julian Barnes robi z nami to, co wszyscy wielcy pisarze - najpierw dezorganizuje życie książką, którą trzeba czytać na jednym oddechu, a potem pozostawia z pytaniem bez odpowiedzi. I zachwytem.

Graham Masterton, Anglik, jest - mówiąc nieco ironicznie - typowo polskim fenomenem. Na świecie należy do rozpoznawalnych pisarzy, parających się różnymi odmianami literatury popularnej, ale rzadko goszczących na listach bestsellerów. U nas pozostaje gwiazdą. Po części zasłużenie, gdyż właśnie jego książki wprowadziły nas w świat pulpowego horroru.

"Lód" Anny Kavan to oniryczna wędrówka przez zbiorową wyobraźnię drugiej połowy XX wieku.

Magda Dygat miała dobry pomysł na książkę. Szkoda tylko, że "Kupić dym, sprzedać mgłę" nagle się rozłazi, traci tempo i klimat.

Dobra robota. Tak o "Heroinie" można powiedzieć językiem czarnego kryminału.

Richard Dawkins prowokacyjnie nawołuje w "Bogu urojonym" do porzucenia religii. Alister McGrath odpowiada, że sam Dawkins jest dogmatykiem. Ale czy to okładanie się kijami w ogóle ma sens?

"Mistrz gry", znakomity thriller Sergia Kokisa, trzyma w napięciu od brawurowego zawiązania intrygi aż po mrożącą krew w żyłach puentę. Tymczasem, gdy idzie o akcję, w tej książce nie dzieje się właściwie nic.

"Udław się", trzecia powieść Chucka Palahniuka na naszym rynku, nie jest książką dla każdego, o czym zresztą autor uprzedza już w pierwszym zdaniu. To anarchistyczna ballada o porzuceniu i chłodzie emocjonalnym.

Tomasz Mann dostał nagrodę Nobla w 1929 r. i - jak zaznaczono w uzasadnieniu - dostał ją głównie za "Buddenbrooków", powieść z 1901 roku.

Gatunek komiksu uprawiany przez Jasona Lutesa nazywany jest powieścią graficzną, by podkreślić, że znacznie bliżej mu do literatury niż typowej, nieskomplikowanej historyjki obrazkowej. Jutro do polskich księgarń, trafi znakomita "Karuzela głupców", nowe dzieło Lutesa.

Rozmowa z Christophem Ransmayrem, znanym austriackim pisarzem, którego poetycka powieść "Latająca góra" właśnie ukazała się w Polsce.

Każdy średnio wykwalifikowany miłośnik kryminałów mniej więcej w połowie tej książki bez wątpienia zorientuje się, kto zabił. Powiedzmy więc od razu, że siłą najnowszej powieści Marcina Świetlickiego nie jest wysublimowana intryga, której rozwikłanie wymaga intelektualnych dyspozycji na miarę Sherlocka Holmesa. Chociaż wydawcy reklamują "Trzynaście” jako historię o zbrodni - zbrodnia jest tutaj tak naprawdę tylko ekskluzywną ozdobą wieńczącą całość niczym przysłowiowa tortowa wisienka.

"Biały rój" to zręczna powieść science fiction o próbie stworzenia genetycznie zmodyfikowanego człowieka.

"Taki młody, a już Żyd" - ten prostoduszny żart prześladował mnie, kiedy czytałam "Cienie", wybór opowiadań Kornela Filipowicza. Powiedzenie bezmyślne, tym celniej trafia w nieszczęsny mentalny splot, który pisarz oddał doskonale.

Im więcej słów, tym większy chaos, rozproszenie, biały szum. Dlatego w haiku jest ich tak niewiele. Nowy przekład haiku autorstwa Agnieszki Żuławskiej-Umedy to wydarzenie nie tylko dla miłośników poezji japońskiej.