Kultura

Polskiej ciszy nie ma. Polska cisza jest nieosiągalnym, a w każdym razie bardzo trudno osiągalnym bytem. Amerykanie zagadują - nasi nie? Pierwsze słyszę. W polskich pociągach polska powściągliwość panuje? Raczej polski rejwach. Owszem, komunikacją międzyludzką ten rejwach naznaczony jest w sensie wysoce ekscentrycznym, ale cisza to nie jest w żadnym wypadku - pisze w piątkowym dodatku DZIENNIKA Jerzy Pilch.

Pamiętacie jeszcze Wernera Schwaba, prekursora brutalizmu, przedwcześnie zmarłego austriackiego skandalistę, wynalazcę tzw. "dramatów fekalnych"? Łódzki Teatr Jaracza rzuca na jego najsłynniejszy dramat nowe światło - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Wierząc doniesieniom, Martin Amis, jeden z najwybitniejszych autorów brytyjskich i syn głośnego pisarza Kingsleya Amisa, nigdy nie był w Rosji. Jednak, jak wiadomo, podstawowym narzędziem pisarza jest wyobraźnia. "Dom schadzek" - jego najnowsze dzieło rzucające światło na XX-wieczną historię Rosji, imponuje brawurą, choć irytuje nadmiernym przeestetyzowaniem - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Rosji rozumem nie pojmiesz - głosi słynny cytat z Fiodora Tiutczewa. Ale próbować można. Tak czyni wybitny pisarz Wiktor Jerofiejew w zbiorze głośnych esejów "Rosyjska apokalipsa". W kulturalnym dodatku DZIENNIKA fragment tej kontrowersyjnej książki: rzecz o mistycyzmie wódki.

Kto zarabia na kolejnej fali zainteresowania historią terrorystów z grupy Baader Meinhof? Dwaj przedstawiciele ścisłej zachodnioniemieckiej elity: największy producent filmowy i jeden z najbardziej wpływowych dziennikarzy - czytamy w DZIENNIKU.

Co robią artyści, żeby uzyskać w studiu odpowiedni nastrój? Nagrywają przy świetle świec. Kanye West w swoim studiu kazał zamontować neony. Dla jednych to najbardziej oryginalny hiphopowiec. Dla innych - zwykły bufon. W tym tygodniu wydał płytę "808s & Heartbreak". I kolejny raz dowiódł, że jest prawdziwym zjawiskiem. Na dobre i na złe - pisze DZIENNIK.

Nie wydaje mi się, żeby zainteresowanie tematyką społeczną było jakąś szczególną brytyjską specyfiką. To samo robili fotoreporterzy włoscy, francuscy. Zainteresowanie trudnymi tematami, w tym społecznymi przemianami, jest ogólną właściwością fotografów. Brud i bieda dobrze wychodzą na zdjęciach, to niemal samograj - mówi DZIENNIKOWI Chris Niedenthal.

Jeżeli znacie się na sztuce, najprawdopodobniej nie znacie nazwiska Thomas Kinkade. Jeżeli znacie Kinkade’a, najprawdopodobniej go nie lubicie. Nie szkodzi. Thomas Kinkade jest odporny na waszą pogardę, bo jesteście w mniejszości - czytamy w DZIENNIKU.

Zdarzenie zapowiada się niecodziennie. W Starym Teatrze Piotr Cieplak, debiutant w tym miejscu, reżyseruje "Król umiera, czyli ceremonie" Ionesco. W roli tytułowej Jerzy Trela, w którym skrapla się przeszłość i dzień dzisiejszy krakowskiej narodowej sceny - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Mówią o nim - fotograf anonimowości. Todd Hido najpierw fotografował przedmieścia, potem opuszczone domy. Teraz zagląda do trzy- i czterogwiazdkowych pokojów hotelowych i opowiada intymne historie. Właśnie można je obejrzeć w warszawskiej Yours Gallery. W piątkowym dodatku DZIENNIKA opowiada o różnicach między fotografią pejzażową a pracą z modelem oraz jak do tego ostatniego dotrzeć.

Pisanie tej książki było dla mnie próbą zrozumienia tego, czego zrozumieć się nie da, co jednak wciąż trzeba próbować. Nie mógłbym dalej żyć, gdybym nie podjął takiego wysiłku - mówi w piątkowym dodatku DZIENNIKA wybitny izraelski pisarz Dawid Grosman, autor powieści "Patrz pod: Miłość".

W komedii Mike’a Leigh "Happy-Go-Lucky, czyli co nas uszczęśliwia", Sally Hawkins gra Poppy, 30-letnią nauczycielkę, która z równym poświęceniem i cierpliwością zajmuje się dziećmi w szkole, co zagubionymi dorosłymi, którzy agresją przykrywają swój dziecinny lęk przed światem. W piątkowym dodatku DZIENNIKA opowiada o swojej relacji z brytyjskim reżyserem i dlaczego nie wyobraża sobie pracy z innym.

Dawniej piosenki Tracy Chapman były i popularne, i radykalne. Dziś miałka, doraźna polityka w tekstach z nowej płyty "Our Bright Future" zabija ducha jej muzyki. Tak jak zabija utwory innych poetów rocka - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Wielbicieli jednej z najsłynniejszych powieści XX wieku czekają mocne przeżycia, a krytycy literatury zacierają ręce. Na nasz rynek księgarski trafiło nowe tłumaczenie "Procesu". Autor przekładu nie poprzestał na skorygowaniu błędów poprzedników - zamienił kolejność rozdziałów, uwzględniając ustalenia badaczy twórczości Franza Kafki.

Miłość, muzyka i stalinizm. Teatr Współczesny w Warszawie przypomni czasy ZMP oraz takie przeboje z lat 50., jak "Zakochana tokarka" i "Zbudujemy nową Polskę". Premiera spektaklu "To idzie młodość..." w reżyserii Macieja Englerta już w sobotę.

Doszli do władzy z zaskoczenia i równie zaskakująco tę władzę stracili. Ludzie, którzy obiecywali stworzyć raj na ziemi, a stworzyli coś wręcz przeciwnego, wciąz fascynują publicystów i historyków. Robert Service, autor monografii "Towarzysze", twierdzi, że komunizm przypominał nowotwór. Na szczęście z gatunku tych uleczalnych.

Każda z baśni braci Grimm mówi o bezustannym zmaganiu się z przeciwnościami i z ciągłym, nawracającym cierpieniem ludzkiej egzystencji - mówi DZIENNIKOWI dr Grzegorz Leszczyński, historyk literatury dziecięcej, autor antologii "Polskie baśnie i legendy"

Przez lata w Polsce czytano dzieciom głównie Andersena, utwory Brzechwy, Korczaka i Kulmowej. Osławione baśnie braci Grimm miały najmłodszych straszyć zbyt okrutnymi dla nich obrazkami obcinanych paluszków i zjadanych serc.

Do Warszawy na jedyne dwa występy zawitała legendarna Comedie Francaise. Podczas pierwszego spektaklu sala w Teatrze Narodowym wypełniona była po brzegi. Dzisiaj ostatnia okazja, by zobaczyć aktorów znad Sekwany. DZIENNIKOWI udało się namówić na rozmowę Catherine Hiegel, Catherine Ferran i Andrzeja Seweryna - artystów współtworzących tę najsłynniejszą spółkę aktorską świata.

Jutro na aukcję trafi 69 obrazów z kolekcji Zachęty. Dlaczego najsłynniejsza galeria w kraju zdecydowała się na taki krok? Oficjalnie - wspomniane prace nie pasują do obecnego profilu placówki, nieoficjalnie - brakuje pieniędzy na zakup prac nowych, a poza tym sprzedawane obrazy mają niewielką wartość artystyczną. Ich twórcy mówią wprost: jesteśmy zniesmaczeni.